- „Opóźniony” Chrzest Duchem Świętym w Dziejach Apostolskich
Na podstawie wyżej wymienionych faktów, powstaje pytanie związane z kolejnością wydarzeń opisanych w Dziejach Apostolskich. Czytając, można odnieść wrażenie, że Chrzest Duchem Świętym wydarzył się z pewnym opóźnieniem. Wydawać by się więc mogło, że powoduje to sprzeczność doktrynalną z Listami Apostołów, gdzie czytamy, że każdy wierny jest ochrzczony Duchem Świętym w momencie, w którym uwierzy. Dlatego też, tak ważnym jest, żeby dobrze zapoznać się z tym okresem wylania Ducha Świętego, opisanym w Dziejach Apostolskich. Dotyczy to nie tylko Chrztu Duchem Świętym, ale też i faktu zamieszkania Ducha Świętego w wiernym. Mimo że akt odrodzenia miał miejsce, to Chrzest Duchem i zamieszkanie Ducha w wiernych było opóźnione, jak czytamy w czterech miejscach: Dzieje Apostolskie rozdział 2, 8, 10 i 19. Aby poprawnie zrozumieć, dlaczego takie opóźnienie miało miejsce, trzeba zrozumieć przyczyny każdej z zaistniałych sytuacji. Przyczyną tego była autentykacja. Coś musiało być potwierdzone komuś. Jak to zrozumiemy, to wszystko zacznie mieć sens. Rozważając te cztery fragmenty z Dziejów Apostolskich, w który Chrzest Duchem przyszedł z pewnym opóźnieniem, nasuwają się cztery pytania: 1. Kto miał Ducha otrzymać? 2. Kim te osoby były? 3. Jakie były tego okoliczności? 4. W jaki sposób miało to miejsce? 5. Jaki był tego cel? 6. Co z tego wynikło? Wszystkie te 6
pytań trzeba postawić czytając każdy z tych czterech fragmentów, w których Chrzest Duchem wydarzył się z pewnym opóźnieniem.
- Dzieje Apostolskie 2
Pytanie pierwsze: „Kto miał otrzymać Chrzest?” Odpowiedź: dwunastu Apostołów. To nie „sto dwadzieścia” osób otrzymało chrzest Duchem w tym momencie, ale tylko Dwunastu, ponieważ najbliższym słowem poprzedzającym wyrazy „oni” i „wszyscy” w Dziejach 2:1, jest słowo „Dwunastu” (Dz. 1:26). Poza tym, w Dzieje Ap. 2:7 opisują ich jaką „Galilejczyków”, a w Dziejach Ap. 2:14 wzmieniony jest tylko Piotr i pozostałych jedenastu apostołów. Kto więc w Dziejach Ap. 2 otrzymał Chrzest Ducha Świętego? Tylko Dwunastu Apostołów.
Drugie pytanie to: „Kim oni byli?”
Odpowiedź: To byli Apostołowie (Dz.Ap. 1:26), wraz z Piotrem, który im przodował i który wygłosił kazanie w Dziejach 2. W Ewangelii Mateusza 16:17-19, Piotrowi były dane „klucze Królestwa”, więc dany był mu autorytet by „otworzyć drzwi Królestwa”.
Trzecie pytanie: „Jakie były okoliczności tego wydarzenia?” Według Dziejów Apostolskich 1:4, oni trwali w modlitwie, oczekując „obietnicy Ojca”. To, czego wtedy doświadczyli, było odpowiedzią na ich modlitwę (Dz.Ap. 2:33).
Czwarte pytanie: „W jaki sposób?” Odpowiedź: bezpośredni dotyk Ducha Świętego. Miejsce miało początkowe napełnieni Duchem Świętym (Dz.Ap. 2:4); zostali ochrzczeni Duchem Świętym (Dz.Ap. 11:15-17); włączeni w ciało Mesjasza (1Koryntian 12:13); otrzymali dary duchowe. W tym przypadku, był to dar mówienia językami. Duch Święty spłynął bezpośrednio na nich, bez udziału osób trzecich. Piąte pytanie: „Jaki był tego cel?” Celem była autentykacja. Apostołom potwierdziło to, że „obietnica od Ojca” została teraz spełniona. Zesłanie Ducha Świętego wraz z darem mówienia językami było potwierdzeniem ich powołania i przekazu:
naprawdę byli apostołami, tymi, za których się podawali. Dla Żydów, było to potwierdzeniem, autentykacją przekazu i nowiny, którą głosili Apostołowie.
Szóste pytanie: „Jaki były tego rezultaty?” Rezultaty miały tutaj potrójny wymiar. Po pierwsze, Żydzi z Diaspory mogli usłyszeć Ewangelię w ich rodzimym języku (Dz.Ap. 2:8-11). Po drugie, Duch Święty przekonał ich dogłębnie (Dz.Ap. 2:37). Po trzecie: 3 tysiące uwierzyło i zostało pozyskanych dla Królestwa (Dz.Ap. 2:41).
To, co miało miejsce w Dziejach Apostolskich 2, nie jest dowodem na opóźniony Chrzest Duchem Świętym, gdyż to w tym momencie właśnie, Duch Święty rozpoczął swoją działalność Chrztu Duchem. Wydarzenie to było autentykacją powołania i przekazu głoszonego przez Apostołów do Żydów. W tym momencie, Żydzi po raz pierwszy stali się częścią Ciała Mesjasza. Piotr, który miał „klucze Królestwa”, w chwili opisanej w Dziejach Apostolskich 2, otworzył drzwi dla Żydów i od tej pory pozostały one już dla nich otwarte.
- Dzieje Apostolskie 8
Pierwsze pytanie: „Kto otrzymał?” Odpowiedź: wierzący w Samarii (Dz.Ap. 8:14).
Pytanie drugie: „Kim oni byli?” Odpowiedź: Samarytanie (Dz.Ap. 8:14-17). Samarytanie byli przeciwnikami żydów i judaizmu. Ustanowili oni własny system religijny, konkurujący z judaizmem. Mieli swoje własne Prawo Mojżeszowe, w którym pominięte były jakiekolwiek odniesienia do Jeruzalem. W opozycji do Świątyni w Jeruzalem, ustanowili własną świątynię na górze Gerazim. Samarytanie we wszystkim przeciwstawiali się żydom i ich wartościom. Trzecie pytanie: „Jakie były okoliczności tego wydarzenia?” Odpowiedź: Filip, jeden z diakonów opisanych w Dziejach Apostolskich 6, został wysłany do Samarii, aby tam nauczał. W trakcie jego misji, wielu
Samarytan przyszło do zbawczej wiary w Jezusa Mesjasza. Wzbudziło to wiele pytań wśród żydowskich wiernych w Jeruzalem, którzy żywili antagonizm w stosunku do Samarytan: „Czy możliwe jest, aby Samarytanin dostąpił Zbawienia? Czy możliwym jest, aby Samarytanin mógł osiągnąć zbawczą wiarę w Jezusa Mesjasza?” Kościół w Jeruzalem wysłał Piotra i Jana, aby przeprowadzili dochodzenie w tej sprawie, czy wiadomości o zbawieniu Samarytan są prawdziwe. Mimo, że ci Samarytanie, uwierzyli prawdziwie i doświadczyli odrodzenia z Ducha, to jednak nie doświadczyli Chrztu Duchem ani też Duch Święty nie zamieszkał w nich jeszcze.
Czwarte pytanie: „W jaki sposób Samarytanie otrzymali Ducha Świętego?” Pomimo że Samarytanie uwierzyli i dostąpili odrodzenia z Ducha Świętego, dla jakiejś przyczyny Duch Święty jeszcze nie zamieszkał w nich, ani też nie ochrzcił ich jeszcze w Ciało Mesjasza. To przez nałożenie rąk Piotra i Jana (Dz.Ap. 8:17), ostatecznie otrzymali oni Ducha Świętego. Innymi słowami, potrzebna o tego była obecność Piotra. Piotr był tym, który trzymał „klucze Królestwa”, więc to Piotr był odpowiedzialny za otwarcie drzwi Królestwa dla każdej z trzech grup ludzi w Nowym testamencie: Żydów, Samarytan i Pogan. W Dziejach Apostolskich 2, Piotr otworzył drzwi Kościoła dla Żydów i od tamtej pory były one dla nich otwarte. Od tamtego momentu, każdy żyd, który prawdziwie uwierzył, momentalnie, poprzez Chrzest Ducha Świętego był włączony w Ciało Mesjasza. W Dziejach Apostolskich 8, Piotr nałożył ręce na Samarytańskich wiernych i oni też otrzymali Ducha Świętego. To poprzez nałożenie Piotrowych rąk otrzymali oni Ducha Świętego. Od tego momentu, Samarytanie zostali włączeni w Ciało Mesjasza. Piotr „otworzył drzwi’ dla Samarytan. Od tego momentu drzwi pozostały już otwarte i każdy Samarytanin, który uwierzył Ewangelii, natychmiastowo był ochrzczony przez Ducha Świętego w Ciało Mesjasza. Piąte pytanie: „Jaki był tego cel?” Celem było potwierdzenie, autentykacja. Dla Apostołów i
żydowskich wiernych w Jeruzalem, było to potwierdzeniem, że Samarytanie też mogli dostąpić Zbawienia. Dla Samarytańskich wiernych potwierdzało to autorytet Apostołów, którzy byli Żydami pochodzącymi z Jeruzalem, miasta, które Samarytanie wcześniej odrzucili.
Szóste pytanie: „Jakie były tego rezultaty?” Rezultaty miały podwójny wymiar. Po pierwsze, Samarytanie otrzymali Ducha Świętego i zostali ochrzczeni w Ciało Mesjasza (Dz.Ap. 8:17). Nic nie jest powiedziane, że mówili językami, choć mogło tak i być. Po drugie, nie stworzyli oni osobnego Kościoła Samarytańskiego, stojącego w opozycji do Kościoła w Jeruzalem, a taka byłaby ich naturalna tendencja. Nie stało się tak, gdyż Ducha otrzymali poprzez nałożenie rąk Piotra, Apostoła Żyda, który przyszedł do nich z Jeruzalem.
- Dzieje Apostolskie 10
Pierwsze pytanie: „Kto otrzymał?”
Odpowiedź: Korneliusz i cały jego dom (Dz.Ap. 10:24,44)
Drugie pytanie: „Kim oni byli?” Odpowiedź: to byli poganie (Dz.Ap. 10:1) Nowy Testament wyróżnia trzy grupy ludzi: Żydzi, Samarytanie, Poganie. Jak do tego momentu, Piotr otworzył Bramy Kościoła tylko Żydom i Samarytanom, ale nie Poganom.
Trzecie pytanie: „Jakie były tego okoliczności?” Odpowiedź: Piotr głosi Ewangelię poganom (Dz.Ap. 10:44,46). Obecność Piotra była niezbędna, ponieważ to Piotr „trzymał Klucze Królestwa” w swoim ręku. Choć w Dziejach Apostolskich 9 czytamy, jak Paweł dostąpił Zbawienia, aby być „Apostołem dla Pogan” (w.15), to jednak nie jemu były dane Klucze Królestwa. Tak więc, to Piotr był tym, który pierwszy głosił Ewangelię Poganom i otworzył im tym Bramy Królestwa. Następnie, w 13 rozdziale Dziejów Apostolskich Paweł zaczął wypełniać swoje poselstwo głoszenia Ewangelii Poganom. Pytanie czwarte: „W jaki sposób?”. Duch Święty
przyszedł do nich w bezpośredni sposób tak, jak to ma miejsce z Żydami. W przypadku Samarytan, odbyło się to przez nałożenie rąk Piotra. Takiej potrzeby nie było z poganami, bo nie istniało ryzyko utworzenia rywalizującego z Jeruzalem kościoła tak, jak to miało miejsce z Samarytanami. Tak więc, na pogan Duch Święty zstąpił w sposób bezpośredni.
Piąte pytanie: „W jakim celu?” Celem było potwierdzenie, autentykacja. Dla pogan, którzy uwierzyli, wydarzenie to potwierdzało przesłanie głoszone im przez Piotra. Dla Żydów było to potwierdzeniem, że Poganie też mogą dostąpić Zbawienia. Żydzi, którzy obserwowali to zdarzenie (Dz.Ap. 10:45-46), byli zdumieni, że Poganie otrzymali Ducha Świętego wraz z darem języków, co potwierdziło w ich oczach, że Poganie prawdziwie dostąpili Zbawienia. W Dziejach Apostolskich 11:1-2, 15-18, Piotr używa tego wydarzenia jako obrony swojej decyzji pójścia do domu poganina. W Dziejach 15:7-14, to wydarzenie Zbawienia Pogan i ich chrztu Duchem Świętym było użyte podczas zebrania Rady w Jeruzalem, na potwierdzenie, że Poganie prawdziwie mogą dostąpić Zbawienia.
Pytanie szóste: „Jakie były tego rezultaty?” Wydarzenie to przyniosło rezultaty dwojakiej natury. Po pierwsze, Przygotowując drogę posłannictwu Pawła, Bramy Kościoła zostały otwarte dla Pogan. Niemniej, to Piotr musiał te Bramy otworzyć i od tego momentu Bramy pozostały otwarte dla Pogan szukających Zbawienia. Od tamtego momentu, każdy poganin dostępujący Zbawienia, otrzymywał też automatycznie Chrzest Ducha Świętego, który wcielał nowo zbawionego w Ciało Mesjasza. Drugim rezultatem było uznanie chrześcijańskich pogan jako prawdziwie Zbawionych (Dz.Ap. 10:45-46; 11:18).
- Dzieje Apostolskie 19
Pierwsze pytanie: Kto otrzymał?
Odpowiedź: Żydowska diaspora składająca się z uczniów Jana Chrzciciela (Dz.Ap. 19:1-3) i ci, którzy mieszkali w Efezie.
Drugie pytanie: Kim oni byli? T
o byli uczniowie Jana Chrzciciela, którzy jeszcze nie słyszeli, że Mesjasz przyszedł i że Jego Imię Jest Jezus. To byli żydzi, którzy po tym, jak zostali uczniami Jana Chrzciciela i otrzymali chrzest Janowy na początku jego działalności, opuścili kraj i udali się do Efezu. Już po tym, jak opuścili Izrael, Jan potwierdził, że Jezus jest Mesjaszem. Ci uczniowie Janowi nigdy nie słyszeli o Jezusie, więc nie mieli okazji uwierzyć w Niego. Należeli oni do specyficznego ugrupowania żydowskiego. Z jednej strony, nie należeli już do ugrupowania faryzeuszy, a z drugiej strony, nie wierzyli jeszcze w Jezusa. Byli tylko uczniami Jana Chrzciciela. Byli w tym samym punkcie co Apollos, zanim Akwila i Pryska wytłumaczyli mu, że Jezus jest tym Mesjaszem, którego zapowiadał wcześniej Jan Chrzciciel (Dz. Ap. 18:24-28).
Trzecie pytanie: Jakie były tego okoliczności?
Odpowiedź: Kiedy Paweł spotkał się z tymi żydami, uznał ich jako w pewnym stopniu wierzących, którzy mieli ograniczone poznanie, a przez to i wiarę. Ich wiara w Mesjasza nie obejmowała wiary w Mesjańską rolę Jezusa. Pytanie, które zadawał Paweł wskazują na przekonanie Pawła, że powinni oni byli już otrzymać Ducha Świętego w momencie wyznania wiary. Paweł zapytał: „Czy otrzymaliście Ducha Świętego, gdy uwierzyliście?”. Paweł spodziewał się, że jeśli wierzą w Mesjasza, to otrzymali już Ducha Świętego. Problem polegał na tym, że choć uwierzyli oni przesłaniu Jana Chrzciciela, że Mesjasz już nadchodzi, to nie uwierzyli jeszcze w Jezusa. Ponieważ nie uwierzyli jeszcze w osobę Pana Jezusa, to nie otrzymali jeszcze chrztu Ducha Świętego.
Czwarte pytanie: W jaki sposób? Odpowiedź: Po pierwsze, musieli mieć jeszcze raz chrzest wodny, ponieważ chrzest wiary w Jezusa to nie to samo, co chrzest Janowy. Chrzest, który teraz przyjmowali, był świadectwem ich wiary w Jezusa Mesjasza, o którym głosił im Jan Chrzciciel. Po drugie, Apostoł Paweł nałożył na nich swoje ręce. To jest ważne, gdyż w odróżnieniu od pozostałych apostołów, Paweł wcześniej nie był uczniem Jana Chrzciciela. Tak więc,
dwa wydarzenia miały tutaj miejsce: pierwsze – chrzest wodny, który różnił się od Janowego; drugie – nałożenie rąk przez apostoła Pawła, który w odróżnieniu od Apostoła Piotra, nigdy nie był uczniem Jana Chrzciciela.
Piąte pytanie: Jaki był tego cel?
Odpowiedź: Celem była autentykacja, potwierdzenie. Istniało zagrożenie, że założą oni kościół Jana Chrzciciela. Chrzest Ducha Świętego potwierdził, że wodny chrzest wiary w Pana Jezusa jest poprawnym potwierdzeniem wiary, a już nie chrzest Janowy. Od tego momentu, poprawna formuła chrztu wodnego odbywała się w Imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Potwierdziło to też, że potrzebna teraz była tylko wiara w Pana Jezusa Mesjasza, a nie w Jana Chrzciciela i w Jezusa, gdyż otrzymali oni chrzest Duchem poprzez nałożenie rąk Apostoła Pawła, który nigdy nie otrzymał chrztu Janowego. Było to potwierdzeniem przekazu, który głosił Apostoł Paweł.
Szóste pytanie: Jakie były tego rezultaty?
Odpowiedź: Uczniowie Jana Chrzciciela stali się teraz wierzącymi w Jezusa Mesjasza, dzięki czemu nie założyli oni kościoła poświęconego wierze w Jana Chrzciciela.
