Nasze Agape

Dr. Andy Woods

Księga Objawienia, rozdziały 2 – 3

„To, co jest”, stanowi drugą część księgi i obejmuje siedem listów do siedmiu kościołów w Azji Mniejszej. Jezus, za pośrednictwem Jana, podyktuje siedem listów — siedem epistoł do siedmiu kościołów Azji Mniejszej. Efez jest pierwszym adresatem. Następnie, geografia prowadzi nas na północ, aż do Pergamonu, po czym kieruje się na południowy wschód, kończąc na kościele w Laodycei pod koniec rozdziału 3. Czasami nazywam tę część Pisma Świętego zapomnianą częścią Biblii. Większość ludzi, większość chrześcijan, nawet nie zdaje sobie sprawy z istnienia tych listów. Kiedy myślimy o listach, myślimy o Pawle i o listach powszechnych, które nazywamy epistołami. Zazwyczaj nie myślimy o tym, że Księga Objawienia zawiera jeszcze siedem epistoł — tym razem napisanych nie przez Pawła, Jana, Piotra czy kogokolwiek innego, lecz pochodzących bezpośrednio od Jezusa Chrystusa. A często, kiedy ludzie myślą o Księdze Objawienia, mają na myśli wszystkie te fascynujące wydarzenia czasów ostatecznych: znamię bestii, system jednego światowego rządu, Babilon i wszystkie te interesujące informacje.

Niesamowite, jak wiele zostaje tutaj objawione, kiedy Chrystus przekazuje swoje ostatnie słowo do Kościoła. Pomyślcie tylko: co by było, gdyby Jezus napisał osobisty list do waszego lokalnego kościoła? Jak wyglądałby taki list?

Oto ogólny podział i charakterystyka tej części księgi. Najpierw mamy list do Efezu, Objawienie 2:1–7 — kościół, który utracił miłość. Następnie Smyrna, Objawienie 2:8–11 — kościół prześladowany. Po trzecie mamy Pergamon, a następnie Tiatyrę, które zamykają rozdział 2 Księgi Objawienia. Są to kościoły idące na kompromis: Pergamon — pierwszy kościół kompromisu, Tiatyra — drugi. Potem przechodzimy do Objawienia 3:1–6, gdzie znajdujemy kościół martwy — Sardes. Następnie wreszcie pojawia się optymistyczny akcent: kościół w Filadelfii. W Objawieniu 3:7–13 znajdujemy informacje o kościele misyjnym. I w końcu listy zamyka kościół w Laodycei, pod koniec rozdziału 3 — kościół skoncentrowany na człowieku.

Efez	2:1-7	Bez miłości
Smyrna	2:8-11	Prześladowany
Pergamon	2:12-17	Osłabiony kompromisem I
Tiatyra	2:18-29	Osłabiony kompromisem II
Sardes	3:1-6	Martwy
Filadelfia	3:7-13	Misjonarski
Laodycea	3:14-22	Skoncentrowany na człowieku

Ciekawe, że Pan postanowił zwrócić się tylko do siedmiu kościołów. Wiemy, że w tamtym czasie istniało już wiele innych, funkcjonujących i rozwijających się wspólnot. Nie znajdujemy tutaj żadnych informacji o kościele w Rzymie. Nawet w tym ogólnym rejonie Azji Mniejszej nie ma wzmianki o kościele w Kolosach ani o kościele w Filippi. Dlaczego więc dokładnie te siedem? Wierzę, że Jezus Chrystus wybrał te siedem kościołów celowo, ponieważ reprezentują one szczególne problemy, które będą charakteryzować wszystkie kościoły we wszystkich epokach. W każdym kościele znajdziemy coś z Efezu. Niestety, w wielu kościołach znajdziemy również coś z Laodycei. Mógłbym nawet pójść o krok dalej i powiedzieć, że każdy z tych listów reprezentuje nie tylko pewien rodzaj kościoła, ale być może również pewien rodzaj chrześcijanina. Jakim chrześcijaninem jesteś? Czy jesteś chrześcijaninem podobnym do tych z Pergamonu? Z Sardes? Z Filadelfii? A może z Laodycei? Wierzę, że właśnie ze względu na uniwersalność zasad objawionych w tych listach Pan wybrał te siedem kościołów, aby pod koniec pierwszego wieku przekazać im swoje ostatnie słowo. Wchodzimy więc w część Biblii, która ma charakter nie tyle proroczy, ile epistolarny — składa się z listów.

Każdy z tych listów jest zbudowany według określonego wzorca i , z paroma wyjątkami, w każdym liście znajdziesz osiem elementów. Dlatego, podczas studiowania kolejnych listów będę powracał do tego schematu, analizując wszystkie osiem elementów.

Pierwszym elementem jest 1. adresat. O jakim kościele mówimy? Będzie to konkretne miejsce na mapie: Efez, Smyrna, Sardes, Pergamon i tak dalej. Przedstawię również trochę informacji historycznych dotyczących tych miejsc, ponieważ Pan, aby zilustrować duchową prawdę, posługuje się analogiami z czasów, kiedy te kościoły istniały — analogiami, które mieszkańcy tych miast rozumieli.

Drugim elementem każdego listu jest 2.opis Jezusa Chrystusa. Chrystus opisuje samego siebie. Informacje, których używa, nie są przypadkowe. Wybiera konkretne elementy spośród tych, które studiowaliśmy już w rozdziale 1, gdzie był wspaniały opis uwielbionego Chrystusa, który ukazał się Janowi. Na początku każdego listu Chrystus powraca do tego obrazu, podkreśla jakiś jego szczegół i zwraca na niego uwagę danego kościoła. Powtarzam: nie są to informacje przypadkowe. Kiedy Chrystus ujawnia coś o sobie, wybiera to, co bezpośrednio odnosi się do sytuacji i potrzeb danego kościoła. Na przykład martwemu kościołowi w Sardes przedstawia siebie jako Tego, który posiada siedem duchów — pełnię Ducha. Dlaczego opisuje siebie w ten sposób właśnie Sardes? Ponieważ ci ludzie potrzebują przebudzenia. Potrzebują pełni Ducha Świętego. W miarę rozwoju każdego listu Chrystus przekazuje kościołowi 3. Słowa pochwały. Mówi im, co robią dobrze. Następnie po słowach pochwały pojawia się ostra 4. Nagana, wskazująca, co robią źle. Ale Chrystus nie pozostawia ich bez pomocy. Następuje 5. Wezwanie do zmiany. I właśnie tutaj używa słowa, o którym dzisiaj niemal w ogóle nie mówi się w ewangelikalnym chrześcijaństwie — słów „upamiętanie/pokuta”, które, jak będziemy wyjaśniać, oznaczają zmianę sposobu myślenia. Następnie wyjaśnia, że jeśli nie nastąpi zmiana, pojawi się szósty element — 6. Konsekwencje. Konsekwencje te nie dotyczą zbawienia. Nie odnoszą się do nieba ani piekła. Nie dotyczą tego, czy pewnego dnia trafisz do nieba. Odnoszą się do czegoś doczesnego, tymczasowego — korzyści lub przywileju, który możesz utracić, jeśli nie zastosujesz się do wezwania do zmiany. Jako chrześcijanin, jeśli powrócisz do grzechu, być może nie utracisz zbawienia, ale możesz stracić bardzo wiele cennych rzeczy. Każdy kościół zostaje ostrzeżony o konsekwencjach, które nastąpią, jeśli nie dokona zmiany. A przy okazji, kiedy spojrzycie na punkty 3, 4, 5 i 6, zauważycie, że stanowią one całkiem dobry wzorzec przywództwa. Być może zajmujesz stanowisko kierownicze, lub nadzorujesz pracę innych ludzi. A może zajmujesz pozycję lidera w swoim domu i rodzinie. Może przewodzisz w kościele, w szkole, na uczelni czy w miejscu pracy. Jak postępujesz z ludźmi? Jak nimi kierujesz? Zauważ, że Chrystus przedstawia tutaj bardzo dobrą zasadę. Najpierw chwalisz ludzi za to, co robią dobrze. Czasami od razu zaczynamy krytykować innych, nie uznając tego, co robią właściwie. A to sprawia, że stają się oni mniej wrażliwi na nasze słowa. Następnie wskazujesz im, co robią źle — to jest nagana. Większość ludzi, jeśli nieustannie słyszy tylko nagany, nagany i jeszcze więcej nagan, po prostu przestaje słuchać. Przeciętny człowiek jest bowiem tak skonstruowany, że potrzebuje usłyszeć przynajmniej pięć pozytywnych uwag, zanim usłyszy jedną negatywną. Jakiś psycholog gdzieś tak powiedział, więc to musi być prawda… prawda? Ale zdrowy rozsądek podpowiada, że najpierw powinniśmy pochwalić człowieka za to, co robi dobrze, potem powiedzieć mu, co robi źle, a następnie nie zostawiać go zranionego, lecz pokazać, jak może poprawić swoje postępowanie. Na koniec wyjaśniamy, jakie będą konsekwencje, jeśli nie dokona zmiany. Pomyśl, ile napięć można by uniknąć w rodzinach i w świecie biznesu, gdyby stosowano te podstawowe zasady.

Przedostatnim elementem jest 7. Wezwanie do słuchania. Każdy list zawiera słowa: „Kto ma uszy, niech słucha, co Duch mówi do kościołów”. Jakże bardzo potrzebujemy dzisiaj słuchać Ducha i głosu Boga! Nasze życie i umysły są tak wypełnione różnymi sprawami i rozproszeniami, że niemal nie pozostaje nam czasu na słuchanie Boga, czytanie Jego Słowa i słuchanie jego zwiastowania. Ostatnim elementem jest obietnica dla zwycięzców w kościele. Jezus odwołuje się do chwalebnych obietnic, które dopiero wypełnią się w stanie wiecznym — tam, na samym końcu, w dwóch ostatnich rozdziałach Biblii. To nasza przyszłość w Bogu. Jest to przyszłość pełna chwały, naprawdę wspaniała. Jezus sięga do tej części Biblii, aby zachęcić każdy kościół przypomnieniem jego przeznaczenia w Bogu.Ponieważ jeśli znacie przeznaczenie, ku któremu zmierzacie, problemy obecnego życia stają się znacznie łatwiejsze do zniesienia.

Zauważ więc, że w drugim elemencie Jezus sięga wstecz do rozdziału 1, a w ósmym elemencie sięga naprzód, do końca Księgi Objawienia. W naszych kręgach istnieje pewna dyskusja, a nawet spór, dotyczący tego, kim są zwycięzcy. „Kto ma uszy, niech słucha, co Duch mówi do kościołów”. Każdy list zawiera obietnicę skierowaną do tego, „kto zwycięża”. Bardzo popularny jest dzisiaj pogląd, że zwycięzcami są chrześcijanie odnoszący sukcesy duchowe — uświęceni chrześcijanie, którzy dokonują rzeczywistych postępów w środkowym etapie swojego zbawienia, czyli w procesie stopniowego uświęcenia. Według tego poglądu właśnie oni są zwycięzcami. Wielu moich przyjaciół tak uważa. Nie wierzę jednak, że właśnie o tym mówią rozdziały 2 i 3 Księgi Objawienia. Uważam, że jeśli jesteś chrześcijaninem — nawet chrześcijaninem zmagającym się z trudnościami, nawet młodym w wierze — już jesteś zwycięzcą. Być może tego nie rozumiesz. Być może nawet o tym nie wiesz. Ale jesteś zwycięzcą nie dzięki sobie, lecz dzięki Temu, z którym jesteś związany przez wiarę. Czy Jezus nie powiedział w Ewangelii Jana 16:33: „To wam powiedziałem, abyście we Mnie mieli pokój. Na świecie będziecie mieć ucisk, ale ufajcie, Ja zwyciężyłem świat”? Gdzie Jezus mieszka teraz? Mieszka w nas, prawda? Dlatego właśnie Jan w swojej innej księdze, w 1 Jana 4:4, mówi: „Większy jest Ten, który jest w was, niż ten, który jest na świecie”. Być może nie myślisz w ten sposób. Być może tak się nie czujesz. Ale jeśli jesteś związany z Chrystusem przez wiarę, jeśli Chrystus przez zamieszkującego w tobie Ducha Świętego żyje w twoim wnętrzu, już jesteś zwycięzcą. Twoje przeznaczenie jest zabezpieczone. Masz w Chrystusie wszystkie zasoby niezbędne do zwycięstwa w codziennym życiu — niezależnie od tego, czy z nich korzystasz. Na przykład kościołowi w Efezie Jezus mówi, że zwycięzcy będą spożywać owoce z drzewa życia, Objawienie 2:7 : „Kto ma uszy, niech słucha, co Duch mówi do kościołów. Zwycięzcy dam jeść z drzewa życia, które jest w raju Boga”. Czy tylko niektórzy chrześcijanie będą spożywać owoce z drzewa życia w stanie wiecznym? Czy może wszyscy chrześcijanie będą z niego spożywać? Odpowiedź brzmi: WSZYSCY.

Objawienie 22:2: „Pośrodku jego ulicy, po obu stronach rzeki, było drzewo życia, wydające dwanaście rodzajów owoców, rodzące swój owoc każdego miesiąca; a liście drzewa służyły do uzdrawiania narodów”.

Objawienie 22:14: „Błogosławieni, którzy piorą swoje szaty, aby mieli prawo do drzewa życia i mogli wejść przez bramy do miasta”.

Do kościoła w Smyrnie mówi, w Objawieniu 2:11, że jeśli jesteś zwycięzcą: „Zwycięzca nie dozna szkody od drugiej śmierci” : „Kto ma uszy, niech słucha, co Duch mówi do kościołów. Zwycięzca nie dozna szkody od drugiej śmierci”. Czym jest druga śmierć? To jezioro ognia. Widzicie, jeśli narodzisz się tylko raz, umrzesz dwa razy. Jeśli narodzisz się dwa razy, umrzesz tylko raz. Pomyśl o tym. Czy tylko chrześcijanie odnoszący duchowe zwycięstwa zostaną uwolnieni od jeziora ognia? Nie. Wszyscy chrześcijanie są od niego uwolnieni.

Objawienie 20:6: „Błogosławiony i święty ten, kto ma udział w pierwszym zmartwychwstaniu. Nad nimi druga śmierć nie ma władzy, lecz będą kapłanami Boga i Chrystusa i będą z Nim królować przez tysiąc lat”.

Objawienie 20:14: „A śmierć i Hades zostały wrzucone do jeziora ognia. To jest druga śmierć — jezioro ognia”.

Objawienie 21:8: „Lecz bojaźliwi i niewierzący, i obrzydliwi, i mordercy, i rozpustnicy, i czarownicy, i bałwochwalcy, i wszyscy kłamcy będą mieli swój udział w jeziorze płonącym ogniem i siarką. To jest druga śmierć”.

Kościołowi w Filadelfii Jezus mówi, że jeśli jesteś zwycięzcą, twoje imię znajduje się w Księdze Życia i nic nie może go wymazać. Czy tylko niektórzy chrześcijanie mają swoje imiona zapisane w Księdze Życia? Czy może wszyscy chrześcijanie są w niej zapisani? Prawdą jest ta druga odpowiedź.

Objawienie 20:12: „I zobaczyłem umarłych, wielkich i małych, stojących przed tronem, i otwarto księgi. Otwarto też inną księgę, która jest księgą życia. I osądzono umarłych na podstawie tego, co zapisano w księgach, według ich uczynków”.

Objawienie 20:15: „A jeśli ktoś nie został znaleziony zapisany w księdze życia, został wrzucony do jeziora ognia”.

Dlatego wierzę, że określenie „zwycięzcy” odnosi się do wszystkich chrześcijan. Nie zamierzam ograniczać tego określenia tylko do niektórych, chociaż jest to dzisiaj bardzo popularna interpretacja. Zauważcie więc, że każdy list zawiera osiem elementów: adresata, opis Chrystusa, pochwałę, naganę, wezwanie do zmiany, konsekwencję braku upamiętania, wezwanie do słuchania i obietnicę dla zwycięzców, którymi — według mojego rozumienia — są wszyscy chrześcijanie. Chociaż jest to ogólny wzorzec stosowany przez Pana, zauważysz, że czasami od niego odstępuje. Na przykład, kiedy dojdziemy do dwóch kościołów — Smyrny i Filadelfii — Jezus pominie punkt czwarty. Nie zgani tych kościołów. Czyż nie byłoby wspaniale mieć szefa, który nigdy was nie gani? Właśnie tak Jezus postępuje wobec tych dwóch kościołów. Zapytasz: dlaczego? Ciekawe, właśnie te dwa kościoły są prześladowane. Doświadczają prześladowań ze strony grupy ludzi określonej jako „synagoga szatana”. Czyż nie jest interesujące, że prześladowany kościół jest kościołem czystym? Wiem, że w moim osobistym życiu są okresy, w których jestem najbliżej Boga, to czasy przeciwności, a nie dobrobytu. Kiedy przechodzimy przez trudności i prześladowania, bardziej wtedy skłaniamy się do pełniejszego polegania na Panu i rzadziej zbaczamy ze ścieżki sprawiedliwości. Dlatego, chociaż jest to ogólny wzorzec, kiedy Jezus zwraca się do dwóch prześladowanych kościołów, pomija punkt czwarty. W końcu dochodzimy do Laodycei — kościoła skoncentrowanego na człowieku. W rzeczywistości samo słowo „Laodycea” oznacza po grecku: lud sprawuje władzę! Pochodzi od dwóch słów: laos, oznaczającego lud, oraz dikeo, oznaczającego rządzenie. Laodycea oznacza więc: lud sprawuje władzę. Oni prowadzą kościół bez Jezusa. Praktykują chrześcijaństwo bez Chrystusa. Pieniądze napływają, budżet wygląda dobrze, liczby rosną. Problem polega na tym, że Jezus stoi na zewnątrz, puka do drzwi i chce wejść do środka. Lud sprawuje władzę! Kiedy dojdziemy do tego kościoła, Jezus całkowicie pominie punkt trzeci. W przypadku innych kościołów stara się znaleźć coś dobrego, co się w nich dzieje. Nie w Laodycei. Tak więc, chociaż mamy ogólny schemat, zauważycie, że występują w nim pewne różnice.

Spójrzmy, co Jezus mówi do pierwszego z siedmiu kościołów — do kościoła w Efezie.

Oto nasz schemat. Najpierw adresat 2:1 :„Do anioła kościoła w Efezie napisz”. Greckie słowo to angelos, czyli posłaniec. Greckie słowo angelos jest używane w odniesieniu do Jana Chrzciciela w Mateusza 11:10, do ludzkich posłańców wysłanych przez Jezusa w Łukasza 9:52 oraz do zwiadowców, którzy weszli do Kanaanu.

Mateusza 11:10: „To jest ten, o którym napisano: «Oto Ja posyłam mojego posłańca przed Twoim obliczem, który przygotuje Twoją drogę przed Tobą»”.

Łukasza 9:52: „I wysłał przed sobą posłańców, którzy poszli i weszli do wioski Samarytan, aby przygotować Mu miejsce”.

Jest więc bardzo jasne, że tak, słowo „anioł” może dosłownie oznaczać zwykłego anioła, ale angelos może również oznaczać posłańca. Wierzę, że posłańcem w tym przypadku jest kaznodzieja lub pastor stojący na czele kościoła w Efezie. Podobnie jak istnieje angelos kościoła w Smyrnie, Pergamonie, Tiatyrze i tak dalej. W łańcuchu komunikacji od Ojca do kościołów — w łańcuchu przekazywania Bożego objawienia — występuje pewna hierarchia. Ojciec jest najwyższy. Przesłanie zostaje przekazane Synowi, który jest równy Ojcu pod względem boskości, ale podporządkowany Ojcu pod względem pełnionej roli. Następnie trafia do anioła, który oczywiście znajduje się poniżej Trójcy. Potem do Jana, ponieważ ludzie zostali stworzeni nieco niższymi od aniołów. Następnie do księgi. Później zostaje przekazane kaznodziei, który znajduje się poniżej apostołów, a ostatecznie kaznodziejom poszczególnych kościołów Azji Mniejszej. Zauważmy więc, że przesłanie przechodzi od większego do mniejszego. Kiedy więc Jezus mówi „do anioła kościoła w Efezie”, zwraca się do człowieka, któremu powierzono autorytet w tym konkretnym kościele, aby głosił, nauczał i zwiastował biblijną, Bożą prawdę. List został napisany do kościoła w Efezie. Z Biblii wiemy bardzo wiele o Efezie. Powstał on podczas trzeciej podróży misyjnej Pawła, opisanej w Dziejach Apostolskich 19. Paweł rozpoczął tam działalność w szkole zwanej szkołą Tyrannosa i nauczał w niej, przez dwa lata, a tekst mówi, że wszyscy mieszkańcy Azji usłyszeli Słowo Pańskie.

Dzieje Apostolskie 19:10: „Trwało to przez dwa lata, tak że wszyscy mieszkańcy Azji, zarówno Żydzi, jak i Grecy, usłyszeli słowo Pana”.

Paweł dokonał tego wszystkiego bez połączenia Wi-Fi. Ogromne, ogromne rzesze ludzi przychodziły do Chrystusa. Wiele kościołów, o których tutaj czytamy, powstało dzięki niezwykłej służbie Pawła w Efezie. Tak narodził się kościół w Efezie. Efez był najważniejszym kościołem pierwszego wieku. Znaczenie stopniowo przesuwało się w stronę Rzymu, ale zanim Rzym zyskał dominującą pozycję, to właśnie Efez był głównym ośrodkiem chrześcijaństwa. Dlatego tak szokujące jest, co Jezus mówi temu kościołowi. Jeśli się nie zmienicie, usunę wasz świecznik. To tak, jakby Jezus spojrzał na największy kościół w Ameryce, a nawet na świecie, dostrzegł w nim coś niewłaściwego i zapowiedział, że całkowicie go zamknie. Właśnie to mówi tutaj do kościoła w Efezie. A przy okazji, ponieważ Efez był najważniejszy, zostaje wymieniony jako pierwszy. Mieli naprawdę dobrych kaznodziei — takich ludzi jak Paweł, Tymoteusz i sam Jan. W rzeczywistości kościół w Efezie pozostawił w Biblii bogatą dokumentację. Był adresatem wielu, wielu listów. Jeden z nich jest oczywisty — List do Efezjan. Do tego dochodzą Pierwszy i Drugi List do Tymoteusza, ponieważ Tymoteusz był wówczas pastorem w Efezie. I wreszcie sam Jezus przemawia bezpośrednio do tego kościoła w Objawieniu 2:1–7. A jednak historia Efezu kończy się smutno. Nie ma znaczenia, jak wielki jesteś w Bogu. Nie ma znaczenia, jak skutecznie działasz. Nie ma nawet znaczenia, jak wielkie odnosisz sukcesy. Bóg zastrzega sobie prawo do zamknięcia każdego kościoła, do odłączenia go od źródła zasilania. I właśnie to wydarzyło się w Efezie. Możecie dzisiaj odwiedzić Efez w Azji Mniejszej, zakładając, że uda wam się tam dostać. Większość tych kościołów znajdowała się na obszarze dzisiejszej Turcji. Nie znajdziecie tam jednak prężnie rozwijającego się kościoła. Znajdziecie stos kamieni w miejscu, w którym kiedyś istniało coś wielkiego. Najszybciej rozwijającą się religią w tej części świata nie jest nawet chrześcijaństwo. Co nią jest? Islam. Dlatego musimy bardzo uważnie słuchać tego, co Pan mówi do swoich kościołów. Ponieważ jeśli mogło się to wydarzyć tam, może się wydarzyć również w każdym dzisiejszym kościele. W rzeczywistości, że do pewnego stopnia, już się to dzieje. Spójrz na Europę. Co zobaczysz niemal w każdym europejskim mieście? Katedry o przepięknej architekturze, wspaniałe witraże, miejsca nabożeństw, które kiedyś mieściły setki, jeśli nie tysiące wiernych. To kolebka Reformacji protestanckiej. Wejdźcie dzisiaj do jednego z tych kościołów w niedzielny poranek. Co zobaczysz? Człowieka, który otwiera drzwi kościoła, być może kościelnego, może pastora i jego rodzinę. Reszta jest pusta. Chrześcijaństwo w Europie jest martwe. Około jednego procenta ludności obszarów, na których dokonała się Reformacja protestancka, stanowią dzisiaj chrześcijanie w takim rozumieniu, jakie my przyjmujemy. Islam posuwa się naprzód w Europie. Posuwa się naprzód w Azji Mniejszej. Posuwa się naprzód w Turcji. I Bóg mi świadkiem, jeśli nie zwrócimy uwagi na to, co mówi Słowo, dokładnie ten sam wzorzec może się powtórzyć — i powtórzy się — nawet tutaj, w naszych niegdyś wielkich Stanach Zjednoczonych Ameryki. Niech Bóg pomoże nam zrozumieć powagę przesłania zawartego w tych listach. Pierwszym elementem jest adresat. Drugim — opis Chrystusa. Spójrz na drugą część wersetu 1. Jezus opisuje siebie w następujący sposób:

„To mówi Ten, który trzyma siedem gwiazd w swojej prawej ręce i przechadza się pośród siedmiu złotych świeczników”.

Kim są te gwiazdy w Jego prawej ręce? Na końcu rozdziału 1, w wersecie 20, czytamy: „Siedem gwiazd to aniołowie siedmiu kościołów”. Ludzie wymyślają najbardziej fantastyczne teorie na temat znaczenia Księgi Objawienia. Nigdy nie nauczono ich podstawowych zasad interpretacji Biblii. Nigdy nie nauczono ich, że Księga Objawienia przynajmniej 26 razy interpretuje samą siebie w tym samym kontekście. Nie ma więc sporu co do tego, co te siedem gwiazd reprezentuje. Są to aniołowie siedmiu kościołów, według mojego rozumienia są to pastorzy tych siedmiu kościołów. Zauważcie również, że powtórzono tutaj coś, co dwukrotnie pojawiło się już w rozdziale 1. Ci pastorzy są trzymani przez Jezusa Chrystusa nie w Jego lewej ręce, lecz w prawej. Dlaczego Jezus trzyma tych kaznodziejów w swojej prawej ręce — ręce zaszczytu? Ponieważ zadaniem pastora jest wyposażanie świętych do dzieła służby. Jeśli nie odbywa się proces wyposażania przez nieustanne nauczanie Słowa Bożego, macie stado ludzi, którzy nie wiedzą, jak służyć. Nie wiedzą nic o służbie. A przecież Efezjan 4:11–12 mówi o darze pastora-nauczyciela, w celu wyposażania świętych do dzieła służby, ku budowaniu ciała Chrystusa.

Efezjan 4:11–12: „I On ustanowił jednych apostołami, innych prorokami, innych ewangelistami, a innych pasterzami i nauczycielami, aby przygotować świętych do dzieła posługiwania, do budowania ciała Chrystusa”.

W świecie naturalnym mamy położne, którzy pomagają przy narodzinach dziecka, oraz zupełnie inną dziedzinę medycyny — pediatrię, w której pediatrzy pomagają nowo narodzonym dzieciom rosnąć. Nie jestem ewangelistą, choć chciałbym nim być. Ewangelista pracuje wśród ludzi niezbawionych. To zupełnie inny dar duchowy niż dar pastora-nauczyciela, który pomaga ludziom już zbawionym prawidłowo dojrzewać. Nie jesteśmy (pastorzy) tutaj po to, żeby przekazywać ludziom mnóstwo ludzkich opinii. Jesteśmy tutaj po to, aby nauczać Słowa Bożego w sposób, który ludzie mogą zrozumieć i zastosować. To wyposaży ich do tego, aby byli właściwymi współmałżonkami, właściwymi rodzicami, właściwymi przełożonymi, właściwymi pracownikami. Nauczy ich, jak zarządzać finansami i jak angażować się w służbę w ramach lokalnego kościoła. Mamy dzisiaj zdecydowanie zbyt wielu dyrektorów generalnych stojących za kazalnicami. Mamy zdecydowanie zbyt wielu specjalistów od marketingu w kościołach. I z pewnością mamy nadmiar psychologów za kazalnicami. Nie tego potrzebuje chrześcijaństwo. Chrześcijaństwo potrzebuje nauczycieli Biblii, kaznodziejów biblijnych, którzy będą wyposażać świętych. To właśnie za taką służbą stoi Bóg. To taką służbę Bóg błogosławi. Módlcie się, aby Pan poruszył serca tych, których chce powołać na pastorów i nauczycieli — ludzi, którym dał ten dar duchowy. Módlcie się, aby Bóg wzbudził takich ludzi. Nie obchodzi mnie, kto wygra następne wybory. Jeśli nie macie kaznodziejów i nauczycieli, jeśli nie macie pastorów wiernych Biblii, jesteście zgubieni jako Kościół, jako kraj i jako kultura. Łańcuch przekazu Prawdy został zerwany.

Tak więc Chrystus trzyma te gwiazdy — aniołów, pastorów — w swojej prawej ręce. A zauważ, co jeszcze robi. Przechadza się pośród siedmiu złotych świeczników. Czym są te świeczniki? Wróć do końca rozdziału 1. Siedem świeczników to siedem kościołów w Azji Mniejszej. Zwróć uwagę, jak bardzo Jezus jest świadomy tego, co dzieje się w Jego Kościele. Został tutaj przedstawiony jako Ten, który przechadza się pośród nich. Przecież jest Głową Kościoła! Jest Oblubieńcem Kościoła. Jest Budowniczym Kościoła. I jest Tym, który nabył Kościół własną krwią. Wasi starsi zborowi tego dla was nie zrobili. Wasz pastor również tego nie zrobił. Nie zrobił tego także wasz ulubiony chrześcijański celebryta. To Chrystus i Jego krew sprawili, że Kościół stał się ciałem Chrystusa i jest wyposażony do służby. Jezus przechodzi od opisu samego siebie do słów pochwały — do tego, co robią dobrze — w wersetach 2–3, a także w wersecie 6. Mówi kościołowi w Efezie, że są cztery rzeczy, które dzieją się wśród nich i które są wspaniałe. Kciuki w górę! Kontynuujcie dobrą pracę! Poklepanie po plecach! Pierwszą z nich są ich uczynki. Zwróć uwagę na werset 2: „Znam”. Moglibyśmy zatrzymać się na tych słowach na bardzo długo, prawda? Jezus, który przechadza się pośród siedmiu kościołów i trzyma pastorów w swojej prawej ręce, dokładnie wie, co dzieje się w każdym kościele i w każdym życiu. Nazywa się to wszechwiedzą Boga. On widzi przejrzy przez każdą zewnętrzną fasadę. Przypomina mi to Ewangelię Jana 2:23–25, kiedy wielu ludzi zaczęło wierzyć w Jezusa. Czytamy tam:

Jan 2:23–25: „A gdy był w Jerozolimie podczas Paschy, w czasie święta, wielu uwierzyło w Jego imię, widząc znaki, które czynił. Ale Jezus nie powierzał im samego siebie, ponieważ znał wszystkich. I nie potrzebował, aby ktoś dawał Mu świadectwo o człowieku, gdyż sam wiedział, co było w człowieku”.

Chrystus powierzał cenne rzeczy tylko tym, którym mógł zaufać, że właściwie się nimi zajmą, ponieważ wiedział, co znajduje się w ludzkich sercach. Wiedział, co jest w człowieku. Kiedy myślimy, że w jakiś sposób możemy zamydlić Bogu oczy, oszukać Boga, udawać Kościół, udawać chrześcijaństwo – cóż to za szaleństwo, Cóż za niewyobrażalna głupota! Przecież mamy do czynienia z wszechwiedzącym Bogiem, którego oczy są jak płomień ognia. On patrzy bezpośrednio w ludzkie serca. Po pierwsze, ich uczynki. „Znam twoje uczynki, twój trud i twoją wytrwałość” . Jezus chwali ich za uczynki. Dlaczego miałby tego nie robić? Nie jesteśmy przecież zbawieni przez uczynki — Efezjan 2:8–9.

Efezjan 2:8–9: „Łaską bowiem jesteście zbawieni przez wiarę, i to nie z was — jest to dar Boga; nie z uczynków, aby nikt się nie chlubił”.

Ale co mówi werset 10? Nie jesteśmy zbawieni przez dobre uczynki, lecz jesteśmy zbawieni do dobrych uczynków.

Efezjan 2:10: „Jesteśmy bowiem Jego dziełem, stworzeni w Chrystusie Jezusie do dobrych uczynków, które Bóg wcześniej przygotował, abyśmy w nich postępowali”.

Kiedy człowiek ufa Chrystusowi w sprawie zbawienia, Bóg pragnie przez tego człowieka, docierać do zgubionego i umierającego świata. Dobre uczynki przed zbawieniem nie zapewnią nam żadnej zasługi przed Bogiem. Ale, jakże bardzo Pan pragnie dokonywać dobrych uczynków przez swój lud! List Jakuba 2:26 mówi:

„Jak bowiem ciało bez ducha jest martwe, tak i wiara bez uczynków jest martwa”.

Nie oznacza to, że wiary nie macie i nie pójdziecie do nieba. Oznacza to, iż wiara bez uczynków jest martwa — wiara bez uczynków jest bezużyteczna, jeśli chodzi o strategiczne posługiwanie się wami przez Boga, aby docierać do innych ludzi. Być może twoja polisa na życie wieczne już zadziałała, jesteś bezpieczny od ognia i pójdziesz do nieba. I chwała Panu za to! Ale Bóg ma dla twojego życia o wiele większe plany. Dlatego kościół w Efezie dostał pochwałę za uczynki. Spójrz teraz na werset 2:2 – „(znam) twój trud i twoją wytrwałość”. Zwróć uwagę tutaj na słowo „trud”. W Ewangelii Łukasza 5:5 rdzeń tego słowa został użyty jako czasownik: „Szymon odpowiedział: Mistrzu, ciężko pracowaliśmy całą noc i nic nie złowiliśmy”. Pomyślcie o wiernych w Efezie, trudzących się dla sprawy Chrystusa. Ich praca zostaje porównana do całonocnego wysiłku, do pracy bez snu, pracy pełnej wyrzeczeń. Dlatego Pan chwali ich za ich trud. Chwali ich również za rozeznanie. Zauważ, co Pan Jezus mówi: <<Znam wasze uczynki. Znam wasz trud. Znam waszą wytrwałość>>. A teraz spójrz na końcówkę wersetu 2: „nie możesz ścierpieć złych, i że doświadczyłeś tych, którzy podają się za apostołów, a nimi nie są, i stwierdziłeś, że są kłamcami„. Innymi słowy, poznali się na tych kłamcach. Wierni w Efezie nie byli jedynie pracownikami trudzącymi się dla sprawy Chrystusa. Wierzący w Efezie posiadali rozeznanie. A jakże bardzo potrzebujemy dzisiaj rozeznania w ciele Chrystusa! Żyjemy obecnie w klimacie kulturowym zwanym postmodernizmem, w którym trzeba być otwartym na wszystko i nie mieć pewności co do niczego. Ludzi, którzy w ewangelicznym środowisku naukowym stoją mocno przy pewnych przekonaniach, często określa się, że są aroganccy, pyszni, zamknięci na inne poglądy. A jednak Jezus nigdy nie krytykował ludzi w Efezie za to, że mają rozeznanie. Powiedział: <<to właśnie robicie dobrze>>. W Księdze Powtórzonego Prawa 13:1–5, kiedy naród izraelski miał wejść do Ziemi Obiecanej, Mojżesz powiedział, że pojawią się tam ludzie występujący jako prorocy. Będą zapowiadać znaki i cuda. A te znaki i cuda rzeczywiście się wydarzą. Ale NIE wolno im za nimi podążać. Dlaczego? Ponieważ Pan będzie ich doświadczał, komu tak na prawdę wierzą. Ci sami ludzie powiedzą bowiem: <<chodźmy za innymi bogami>>.

Powtórzonego Prawa 13:1–5: „Jeśli powstanie pośród ciebie prorok albo śniący sny i zapowie ci znak lub cud, a znak lub cud, o którym ci mówił, spełni się, i powie: «Pójdźmy za innymi bogami, których nie znałeś, i służmy im», nie będziesz słuchał słów tego proroka ani tego, który śni sny. PAN, wasz Bóg, wystawia was bowiem na próbę, aby poznać, czy miłujecie PANA, waszego Boga, z całego serca i z całej duszy. Za PANEM, waszym Bogiem, będziecie chodzić, Jego będziecie się bać, Jego przykazań będziecie przestrzegać, Jego głosu będziecie słuchać, Jemu będziecie służyć i do Niego przylgniecie. A ten prorok albo śniący sny poniesie śmierć, ponieważ namawiał do buntu przeciwko PANU, waszemu Bogu, który wyprowadził was z ziemi Egiptu i wykupił was z domu niewoli, aby sprowadzić was z drogi, którą PAN, wasz Bóg, nakazał wam chodzić. Tak usuniesz zło spośród siebie”.

Diabeł również potrafi dokonywać cudów. W naszych czasach, w naszej kulturze, także w kościołach, normalizuje się uznawani czegoś za prawdziwe, jeśli tylko nosi znamiona cudu albo jeśli wiąże się z jakimś ponadnaturalnym doświadczeniem. Diabeł może zapewnić ci wszystkie takie doświadczenia. Spójrz na Mahometa, miał on objawienie od anioła Dżibrila, którego uważał za biblijnego Gabriela, i który przekazał mu doktryny islamu. Józef Smith — ta sama historia. Doświadczył odwiedzin anioła Moroniego. Ale doświadczenia te nie mają żadnej wagi ani autorytetu, jeśli nie są zgodne ze Słowem Bożym. Ponieważ Bóg nie może powiedzieć czegoś w poniedziałek, a następnie zaprzeczyć samemu sobie we wtorek. Bóg nie może kłamać. Byłoby to sprzeczne z Jego naturą. Ludzie w Efezie nie tolerowali pewnego rodzaju nauczania. Przychodzili do nich ludzie posługujący się tytułem „apostoł”. Ale nie każdy, kto twierdzi, że przemawia w imieniu Boga, rzeczywiście przemawia w Jego imieniu. Jezus mówi do kościoła w Efezie: <<wy poddaliście ich próbie, zbadaliście ich w świetle tego, co Bóg już wcześniej objawił, odkryliście, że są kłamcami, usunęliście ich ze swojego kościoła>>. Jezus nie mówi im, że są małostkowi i zamknięci ina inne poglądy. Nie mówi, że brak im miłości do ludzi innych poglądów. NIE! Kciuki w górę, Efezie! Kciuki w górę za uczynki! Kciuki w górę za rozeznanie!

Trzecią rzeczą, za którą zostają pochwaleni, jest ich wytrwałość. Widzimy to na końcu wersetu 3: „Masz wytrwałość i znosiłeś cierpienia dla mojego imienia, i nie ustałeś”. Wytrwałość – greckie słowo to hypomonē. To samo słowo, które zostało użyte wcześniej w wersecie 2. To to samo słowo, którego Jan używa, mówiąc o swoich własnych przejściach na wyspie Patmos podczas panowania Domicjana. Nazywa siebie współuczestnikiem w wytrwałości razem z tymi kościołami. Jan trwał nieugięcie, tak jak i wierni w Efezie. Co oznacza wytrwałość? Hypomonē oznacza zdolność znoszenia trudnych okoliczności. Każdy potrafi pogwizdywać chrześcijańską melodię, kiedy wszystko w jego życiu układa się dobrze. Ale co wtedy, kiedy dostaniesz wypowiedzenie z pracy? Co wtedy, kiedy lekarz przekazuje ci niepomyślną diagnozę? Co, kiedy pojawia się konflikt w relacjach? Działanie Ducha w naszym życiu polega między innymi na tym, że Bóg pragnie przez Ducha rozwijać w nas hypomonē — wytrwałość pośród trudności. Zauważcie również, że ich motywacja była właściwa. Wielu ludzi robi właściwe rzeczy, ale kieruje się niewłaściwymi motywami. Nie wierni z Efezu. Nie robili tego, aby wygrać konkurs popularności. Nie robili tego, aby ktoś poklepał ich po plecach. Robili to Imienia Jezusa. Co mówi List do Galacjan 6:9? „Nie ustawajmy w czynieniu dobra, bo we właściwym czasie będziemy żąć, jeśli nie osłabniemy”. Daczego niektórzy z nas nigdy naprawdę nie wchodzą w Boże błogosławieństwo? Ponieważ poddaliśmy się zbyt wcześnie. Porzuciliśmy naszą służbę. Zrezygnowaliśmy z naszego małżeństwa. Porzuciliśmy nasz pomysł na biznes. Byliśmy tak blisko wejścia do Ziemi Obiecanej, ale dopadło nas zmęczenie i po prostu nie doprowadziliśmy do końca tego, do czego Bóg nas powołał. Jesteśmy jak Izraelici, którzy znajdowali się jedenaście dni drogi od Kanaanu, a jednak utracili błogosławieństwa Kanaanu, ponieważ po prostu nie wytrwali w swojej relacji z Bogiem. Wierni w Efezie tego nie zrobili. Nie pozwolili, aby zmęczenie przerwało ich dzieło dla Boga. Czy tak wygląda moje życie? Czy tak wygląda twoje życie?

Czwartą rzeczą, za którą są chwaleni jest ich święta nienawiść. Zapytasz: Bóg pozwala chrześcijanom nienawidzić pewnych rzeczy? To bardzo mocne słowo — nienawiść! Ale, tak. Jako chrześcijanin masz prawo nienawidzić nie ludzi, ale pewnych rzeczy, które niszczą ludzi, a które nazywamy grzechami. Kościół w Efezie miał tak wiele zalet. Zapytasz: — Co więc poszło nie tak? — W którym miejscu zboczył z właściwej drogi? Odpowiedź znajdziesz w wersetach 4 i 5. Myślę, że w naszym obsesyjnym dążeniu do sukcesu błędnie oceniamy niemal wszystko. Myślę, że człowiek spojrzałby na kościół w Efezie i wszędzie widziałby sukces. I rzeczywiście działy się tam wspaniałe rzeczy. Ale coś poszło nie tak. Pan Jezus nie patrzył na te sprawy tak, jak patrzy człowiek. Człowiek, jak mówi 1 Samuela 16:7, patrzy na wygląd zewnętrzny.

1 Samuela 16:7: „Lecz PAN powiedział do Samuela: «Nie patrz na jego wygląd ani na wysokość jego postaci, ponieważ go odrzuciłem. Bóg bowiem nie patrzy tak, jak patrzy człowiek. Człowiek patrzy na to, co widoczne dla oczu, ale PAN patrzy na serce»”.

W Efezie istniał problem serca. Działalność dla Boga zastąpiła bliskość z Bogiem. Robienie zastąpiło bycie. I w oczach Pana sytuacja ta była na tyle poważna, że zamknął cały kościół. Dlatego bądźmy bardzo ostrożni w tym, co rozumiemy przez sukces. Myślimy o sukcesie niemal wyłącznie w kategoriach zewnętrznych. Ale Pan, który wie wszystko, niczym doskonały lekarz i chirurg, dociera bezpośrednio do sedna problemu — do serca.

Oryginalny tekst kazania tłumaczyła i opracowała Iwona Banasik. Materiały zaczerpnięte ze strony Internetowej kościoła Sugarland Bible Church w Teksasie.