Autor: dr Arnold Fruchtenbaum
„A On, odpowiadając, rzekł: Wam dane jest znać tajemnice Królestwa Niebios, ale tamtym nie jest dane.” – Mateusza 13:11
Wprowadzenie
Niniejsze opracowanie dotyczy przypowieści o Królestwie, zapisanych w 13 rozdziale Ewangelii Mateusza. Celem tego studium nie jest omówienie wszystkich przypowieści, które Jeszua (Jezus) przytoczył we wszystkich Ewangeliach, ponieważ uczyniłoby to opracowanie zbyt obszernym. Zamiast tego, rozważania ograniczą się do przypowieści, które następują bezpośrednio po odrzuceniu Jego mesjańskiej godności przez naród Izraela. Obejmuje to przede wszystkim przypowieści zawarte w 13 rozdziale Ewangelii Mateusza oraz dwa równoległe fragmenty z 4 rozdziału Ewangelii Marka i 8 rozdziału Ewangelii Łukasza.
Aby właściwie zrozumieć, co się dzieje w 13 rozdziale Ewangelii Mateusza, trzeba zrozumieć związek między rozdziałami 12 i 13. W 12 rozdziale opisane jest odrzucenie mesjańskiej godności Jezusa przez naród Izraela pod zarzutem, że jest opętany przez demony. Gdy przywódcy Izraela oficjalnie odrzucili Jeszuę, stali się winni grzechu niewybaczalnego. Od tego momentu ciążył nad nimi wyrok, który wypełnił się w roku 70 po Chrystusie, kiedy Jerozolima i Świątynia zostały zburzone przez Rzymian.
W 13 rozdziale Ewangelii Mateusza Jezus rozpoczyna nauczanie serią przypowieści, które zostały wypowiedziane tego samego dnia, w którym naród odrzucił Jego mesjańską tożsamość. Tylko zrozumienie współzależności pomiędzy rozdziałami 12 i 13 Ewangelii Mateusza pozwala w pełni docenić znaczenie przypowieści o Królestwie. Raz jeszcze: w 12 rozdziale Ewangelii Mateusza Jeszua został odrzucony przez naród pod zarzutem opętania przez demony. W 13 rozdziale, tego samego dnia, rozpoczął nauczanie w przypowieściach.
I. Cel przypowieści
Ewangelia Mateusza 13:10–18 dokładnie wyjaśnia cel tych przypowieści. Werset 10 brzmi:
„I przystąpili uczniowie, i zapytali Go: «Dlaczego mówisz do nich w przypowieściach?»”
Już samo to pytanie zadane przez uczniów wskazuje, że był to początek nauczania w przypowieściach. Aż do wydarzeń opisanych w rozdziałach 12 i 13, gdy Jezus przemawiał do tłumów, mówił On prostym i zrozumiałym językiem, który wszyscy mogli pojąć. Dobrym przykładem jest Kazanie na Górze zapisane w Ewangelii Mateusza 5–7. Mateusz stwierdza, że gdy Jeszua zakończył Kazanie na Górze, Żydzi nie tylko zrozumieli to, co powiedział, ale także wyraźnie dostrzegli, czym Jego nauczanie różniło się od nauki uczonych w Piśmie i faryzeuszy. W następstwie odrzucenia Jego mesjańskiej tożsamości, w 12 rozdziale Ewangelii Mateusza Jezus zaczął nauczać żydowskie tłumy posługując się przypowieściami, co opisuje rozdział 13. Oczywiście zaskoczyło to uczniów, ponieważ wiedzieli, że aż do tego momentu Jeszua nauczał ludzi w sposób jasny i bezpośredni. Teraz chcieli wiedzieć, dlaczego zaczął mówić do nich w przypowieściach. Po raz kolejny pytanie uczniów wyraźnie wskazuje, że od tego momentu, w nauczaniu używał On przypowieści i porównań.
Jezus podał trzy główne powody tej zmiany w sposobie nauczania w Ewangelii Mateusza 13:11–14:
„A On, odpowiadając, rzekł do nich: «Wam dane jest poznać tajemnice Królestwa Niebios, im zaś nie jest dane. Bo kto ma, temu będzie dane i obfitować będzie; a kto nie ma, temu zostanie zabrane nawet to, co ma. Dlatego mówię do nich w przypowieściach, ponieważ patrząc, nie widzą, i słuchając, nie słyszą ani nie rozumieją. I spełnia się na nich proroctwo Izajasza, które mówi: Słuchem słuchać będziecie, ale nie zrozumiecie; i patrzeć będziecie, ale nie ujrzycie…»”
Pierwszym powodem było to, że przypowieści miały wyjaśniać prawdę Jego uczniom, a drugim powodem było ukrycie prawdy przed tłumami. Ponieważ naród odrzucił Jego mesjańską tożsamość, odrzucił również światło prawdy, które na początku otrzymał. Kto odrzuca światło, które posiada, temu nie zostanie dane więcej światła. Skoro naród odrzucił światło, które miał, nie miało mu już zostać dane żadne nowe światło. Zamiast nauczać ich jasno i wyraźnie, zrozumiałym językiem, jak czynił to wcześniej, od tego momentu Jezus nauczał ich wyłącznie w przypowieściach, aby nie mogli już rozumieć i rzeczywiście nie rozumieli. Trzecim powodem było wypełnienie proroctwa. Jeszua zacytował Izajasza 6:9–10, gdzie zapowiedziano, że Mesjasz będzie przemawiał do narodu żydowskiego w taki sposób, iż nie będą Go rozumieli. Nauczając w przypowieściach, wypełnił starotestamentowe proroctwo, dając tym samym dowód swojej mesjańskiej tożsamości, mimo że została ona przez naród żydowski odrzucona w rozdziale 12. Takie są właśnie miał Pan Jezus trzy cele nauczania używając przypowieści.
W Ewangelii Mateusza 13:34–35 czytamy:
„To wszystko mówił Jezus do tłumów w przypowieściach, a bez przypowieści nic do nich nie mówił, aby się wypełniło, co zostało powiedziane przez proroka, który mówi: Otworzę usta moje w przypowieściach; wypowiem rzeczy ukryte od założenia świata.”
Wersety te ponownie podkreślają fakt, że Jeszua przemawiał do tłumów wyłącznie w przypowieściach: „bez przypowieści nic do nich nie mówił.” Nie miało to miejsca przed odrzuceniem Pana Jezusa przez naród żydowski, o którym czytamy w rozdziale 12 Ewangelii Mateusza, lecz stało się tak po tym odrzuceniu. To ponownie podkreśla drugi cel w jakim On nauczał poprzez przypowieści: ukrycie prawdy przed tłumami. W wersecie 35 Jezus ponownie wskazuje, że było to wypełnienie proroctwa, tym razem cytując Psalm 78:2. W ten sposób zostaje ponownie podkreślony trzeci cel nauczania w przypowieściach: wypełnienie proroctw Starego Testamentu. Wypełniając te proroctwa, Jezus potwierdził swoją mesjańską tożsamość, mimo że została ona odrzucona.
Ten sam punkt został przedstawiony w równoległym fragmencie Ewangelii Marka 4:33–34:
„I wieloma takimi przypowieściami głosił im słowo, stosownie do tego, jak mogli słuchać. A bez przypowieści nie mówił do nich; swoim zaś uczniom na osobności wszystko wyjaśniał.”
Druga część wersetu Marka 4:34 dodaje, że gdy Jeszua pozostawał sam na sam ze swoimi uczniami, wyjaśniał im znaczenie przypowieści. Jest to ponowne podkreślenie pierwszego celu przypowieści: miały one ukazywać i wyjaśniać prawdę tylko uczniom. Od 13 rozdziału Ewangelii Mateusza był to już stały sposób nauczania przez Pana Jezusa. Gdy przemawiał do tłumów, nauczał wyłącznie w przypowieściach, aby ukryć przed nimi prawdę. Natomiast gdy pozostawał sam ze swoimi uczniami, wyjaśniał i objaśniał znaczenie każdej przypowieści, ponieważ również i dla nich były one niezrozumiałe, dopóki On sam nie wyjaśnił ich znaczenia.
II. Plan Królestwa
Czwartym celem przypowieści było objawienie i wyjaśnienie tajemnic Królestwa. W Piśmie Świętym nie ma różnicy między określeniami „Królestwo Boże” i „Królestwo Niebios” — są one używane zamiennie. Można to łatwo zauważyć, porównując równoległe fragmenty z Ewangelii Marka 4 i Łukasza 8 z rozdziałem 13 Ewangelii Mateusza. Mateusz konsekwentnie posługuje się wyrażeniem „Królestwo Niebios”. Natomiast w równoległych opisach Marka 4 i Łukasza 8, zarówno Marek jak i Łukasz konsekwentnie używają określenia „Królestwo Boże”. Pokazuje to, że terminy „Królestwo Boże” i „Królestwo Niebios” są synonimami.
Powodem, dla którego Mateusz używa określenia „Królestwo Niebios”, jest to, że pisał swoją Ewangelię do Żydów, którzy byli bardzo ostrożni w używaniu imienia Boga, aby nie wypowiadać go nadaremnie. Starali się unikać używania tego imienia zarówno w mowie, jak i w piśmie, a posługiwali się nim głównie w synagodze lub podczas innych zgromadzeń religijnych. Zamiast mówić „Bóg”, często używali określeń „Imię” albo „Niebo”. Mateusz, pisząc do Żydów i znając ich wrażliwość w tej kwestii, użył wyrażenia „Królestwo Niebios”, aby jego Ewangelia była łatwiej przyjęta przez żydowskich czytelników.
Jednak Marek pisał do Rzymian, a Łukasz do Greków, którzy nie mieli takich obaw ani zwyczajów. Dlatego posługiwali się określeniem „Królestwo Boże”. To, co Mateusz rozumiał przez „Królestwo Niebios”, nie różni się od tego, co Marek i Łukasz rozumieli przez „Królestwo Boże”. Oba te wyrażenia są więc synonimami.
Jak zatem zdefiniować Królestwo Boże lub Królestwo Niebios? Dobrą definicją jest stwierdzenie, że Królestwo Boże oznacza „Boże panowanie”. Jest to sfera, nad którą suwerenny Bóg sprawuje niepodzielną władzę. Bóg w różnym zaawansowaniu może przejawiać swoją władzę podczas kolejnych etapów Planu Królestwa, jednak podstawowe znaczenie pozostaje niezmienne: Boże Panowanie. Pismo Święte wiele objawia na temat Bożego Planu Królestwa. Niekiedy wypowiedzi dotyczące Królestwa mogą wydawać się sprzeczne ze sobą, jednak Biblia nie przeczy sama sobie. Często pomija się fakt, że Pismo przedstawia pięć aspektów Planu Królestwa, przy czym piąty aspekt zostaje wprowadzony w 13 rozdziale Ewangelii Mateusza. Aby właściwie zrozumieć 13 rozdział Ewangelii Mateusza, trzeba poznać tych pięć aspektów Królestwa i wyraźnie odróżniać jeden aspekt od drugiego.
A. Królestwo Powszechne (Uniwersalne) lub Wieczne
Pierwszy aspekt programu Królestwa nosi dwie nazwy: Królestwo Wieczne oraz Królestwo Powszechne (Uniwersalne). Aspekt ten odnosi się do Bożego panowania w opatrzności i suwerenności, podkreślając, że Bóg zawsze ma wszystko pod pełną kontrolą. Nic nigdy nie dzieje się poza Bożą wolą. To co się wydarza, może być wynikiem decydującej, dyrektywnej woli Bożej albo dopuszczającej woli Bożej. Istotą jest jednak to, że Bóg nigdy nie traci kontroli. Wszystko, co się dzieje, odbywa się zgodnie z Bożą wolą — albo dlatego, że Bóg to postanowił, albo dlatego, że dopuścił, aby się wydarzyło.
Powodem używania dwóch nazw jest podkreślenie dwóch różnych aspektów tej samej rzeczywistości. Określenie „Wieczne” akcentuje wymiar czasowy — fakt, że Bóg nigdy nie przestaje panować i od wieczności pozostaje w pełni suwerenny. Natomiast określenie „Powszechne” (Uniwersalne) podkreśla zasięg tego panowania — niezależnie od tego, gdzie cokolwiek istnieje, wszystko pozostaje pod suwerenną wolą i kontrolą Boga.
Ten pierwszy aspekt Bożego Planu Królestwa podkreśla Jego wieczne i suwerenne panowanie nad całym stworzeniem.
B. Królestwo Duchowe
Drugi aspekt Bożego Planu Królestwa nazywany jest Królestwem Duchowym. Królestwo Duchowe obejmuje wszystkich ludzi wszystkich czasów, którzy doświadczyli nowego narodzenia przez Ducha Świętego. Od Adama aż do naszych dni oraz tak długo, jak długo będą rodzić się ludzie na ziemi, będzie istniało Królestwo Duchowe. Każda osoba, począwszy od Adama, która dzięki odradzającemu działaniu Ducha Świętego narodziła się na nowo przez wiarę, jest członkiem tego Królestwa.
Jest to Królestwo, o którym mówi Ewangelia Mateusza 6:33. Jest to również Królestwo Boże, o którym Pan Jezus mówił do Nikodema, gdy powiedział w Ewangelii Jana 3:3:
„Zaprawdę, zaprawdę powiadam ci: jeśli się ktoś nie narodzi na nowo, nie może ujrzeć Królestwa Bożego… nie może wejść do Królestwa Bożego.”
Drugi aspekt obejmuje wszystkich ludzi wszystkich czasów, którzy dostąpili zbawienia.
C. Królestwo Teokratyczne
Trzeci aspekt Bożego Planu Królestwa nazywany jest Królestwem Teokratycznym i odnosi się do Bożych rządów sprawowanych poprzez teokrację nad jednym narodem — Izraelem. Królestwo Teokratyczne było Bożym panowaniem nad Izraelem i zostało ustanowione przez Mojżesza. Wraz z nadaniem Prawa zostały założone fundamenty Izraela jako Królestwa Teokratycznego.
Królestwo Teokratyczne w swojej historii miało dwie formy: najpierw istniała forma pośrednicza (mediatorska), co oznacza, że Bóg rządził za pośrednictwem swoich przedstawicieli: Mojżesza, Jozuego oraz sędziów. Od Mojżesza aż do Samuela Bóg sprawował władzę przez pośredników między Bogiem a ludem. Drugą formą była forma monarchiczna, w której Bóg rządził przez królów — od Saula, pierwszego króla Izraela, aż do Sedecjasza, ostatniego króla Judy. To właśnie w końcowym okresie tej formy monarchicznej Królestwo Teokratyczne zaczęło podupadać. Wraz z tym upadkiem prorocy zaczęli zapowiadać przyszłą formę Bożego Planu Królestwa, która miała być doskonalsza — Królestwo Mesjańskie.
Kiedy wraz z babilońskim zburzeniem Jerozolimy Królestwo Teokratyczne ostatecznie dobiegło końca, rozpoczął się czas pogan, który trwa aż po dzień dzisiejszy.
D. Królestwo Mesjańskie lub Tysiącletnie
Czwarty aspekt Bożego Planu Królestwa również nosi dwie nazwy: Królestwo Mesjańskie oraz Królestwo Tysiącletnie. Określenie „Królestwo Mesjańskie” podkreśla, że będzie ono rządzone bezpośrednio przez samego Mesjasza. Natomiast określenie „Tysiącletnie” wskazuje na czas jego trwania — 1000 lat.
Królestwo Mesjańskie, czyli Tysiącletnie, będzie dosłownym, ziemskim królestwem, w którym Jeszua będzie panował z tronu Dawida. Ma ono swoje korzenie w Przymierzu Dawidowym. Gdy Bóg zawarł przymierze z Dawidem, obiecał mu wieczny dom, wieczne królestwo, wieczny tron oraz wiecznego potomka.
To właśnie ten czwarty aspekt programu Królestwa — Królestwo Mesjańskie — stanowi główny przedmiot proroctw Starego Testamentu. Jest to również to samo Królestwo, którego bliskość ogłaszał Jan Chrzciciel, oraz to samo Królestwo, które Jezus zaoferował narodowi żydowskiemu, a które zostało przez ten naród odrzucone, o czym czytamy w 12 rozdziale Ewangelii Mateusza. W wyniku odrzucenia Królestwa Mesjańskiego z Mateusza 12, oferta jego ustanowienia została wycofana i — z ludzkiej perspektywy — ustanowienie Królestwa Mesjańskiego zostało odłożone na później, a nie zrealizowane w tamtym czasie. Zamiast tego Królestwo Mesjańskie zostanie ponownie zaoferowane żydowskiemu pokoleniu żyjącemu w okresie Wielkiego Ucisku.
E. Królestwo Tajemnicy
Zamiast ustanowienia Królestwa Mesjańskiego, zostaje zapoczątkowany piąty aspekt planu Królestwa — Królestwo Tajemnicy. To właśnie przypowieści z 13 rozdziału Ewangelii Mateusza opisują tę tajemniczą formę planu Królestwa. Czym więc tak dokładnie jest ten piąty aspekt Bożego planu Królestwa — przedstawiony w formie tajemnicy, którą objawiają te przypowieści?
Zasadniczo Królestwo Tajemnicy obejmuje okres pomiędzy pierwszym a drugim przyjściem Mesjasza. Być może najlepszym pojedynczym określeniem tego Królestwa jest słowo „Chrześcijaństwo”. To stan panujący na ziemi w czasie, którego Król jest nieobecny na ziemi i przebywa w niebie. Tajemnice Królestwa objawiają prawdy dotyczące wiecznego planu Boga w odniesieniu do Jego wiecznego planu Królestwa.
Królestwo Tajemnicy należy wyraźnie odróżniać od pozostałych aspektów Królestwa. Po pierwsze, nie jest ono tym samym co Królestwo Wieczne, ponieważ Królestwo Tajemnicy ogranicza się do okresu między pierwszym a drugim przyjściem Mesjasza. Po drugie, nie jest tym samym co Królestwo Teokratyczne, gdyż nie ogranicza się już do jednego narodu — Izraela — lecz obejmuje zarówno Żydów, jak i pogan. Po trzecie, nie jest tym samym co Królestwo Duchowe, które składa się wyłącznie z ludzi wierzących, ponieważ Królestwo Tajemnicy obejmuje zarówno wierzących, jak i niewierzących. Po czwarte, nie jest tym samym co Królestwo Mesjańskie, ponieważ Królestwo Mesjańskie nie było tajemnicą. Było ono przedmiotem licznych objawień i proroctw Starego Testamentu. Królestwo Tajemnicy to nie to samo co Kościół. Kościół mieści się w zakresie Królestwa Tajemnicy, lecz Królestwo Tajemnicy obejmuje znacznie więcej niż sam Kościół.
Najlepszym pojedynczym określeniem Królestwa Tajemnicy jest więc „chrześcijaństwo”. Obejmuje ono okres pomiędzy pierwszym a drugim przyjściem Mesjasza. Królestwo Tajemnicy rozciąga się od momentu odrzucenia Króla, opisanego w 12 rozdziale Ewangelii Mateusza, aż do przyjęcia Króla w końcowych dniach Wielkiego Ucisku. Jest oczywiste, że Królestwo Tajemnicy obejmuje okres Kościoła, od 2 rozdziału Dziejów Apostolskich aż do pochwycenia Kościoła, a także okres Wielkiego Ucisku. Celem przypowieści zapisanych w 13 rozdziale Ewangelii Mateusza było wyjaśnienie tajemnic tego Królestwa, czyli planu Królestwa Bożego w tym szczególnym okresie historii.
III. Przypowieści o Królestwie
Definicja przypowieści jest następująca: przypowieść to figura retoryczna, w której prawda moralna lub duchowa jest zilustrowana za pomocą analogii zaczerpniętych z codziennego życia i doświadczenia. Przypowieści opierają się na zasadzie przechodzenia od tego, co znane, do tego, co nieznane — od obrazu do rzeczywistości, którą ten obraz przedstawia. Przypowieści mają na celu rozwiązanie określonego problemu lub udzielenie odpowiedzi na konkretne pytanie. Jakie jest to pytanie? Jaki problem próbują rozwiązać? Pytanie brzmi: Jaka jest prawda dotycząca tajemniczej formy Królestwa? Co wydarzy się teraz, gdy Król został odrzucony, a Królestwo w swojej mesjańskiej formie nie zostanie ustanowione aż do Drugiego Przyjścia Mesjasza? Interpretując te przypowieści, należy pamiętać, że powinny być rozumiane jako całość. Nie należy oczekiwać, że przypowieść będzie zrozumiała w całości sama w sobie, ponieważ jej zadaniem jest przekazanie pewnego aspektu jednej przewodniej myśli. Może zawierać również pewne myśli poboczne, lecz jeśli tak jest, zostają one wyraźnie objaśnione. Najpierw więc, trzeba odkryć myśl przewodnią przypowieści. Gdy zostanie ona właściwie rozpoznana, wszystkie pozostałe elementy przypowieści znajdą swoje właściwe miejsce. Trzeba najpierw zrozumieć, co oznacza nakreślony słowami obraz, aby móc zrozumieć rzeczywistość, do której się odnosi. To, co znane, musi zostać najpierw właściwie zrozumiane, zanim będzie można zrozumieć to, co ukryte. Innymi słowy, należy najpierw pojąć dosłowne znaczenie obrazu, a dopiero potem jego duchowe znaczenie.
A. Przypowieść o siewcy
Przypowieść o siewcy znajduje się w Ewangelii Mateusza 13:3–9, a sam Jeszua wyjaśnia jej znaczenie w Mateusza 13:20–23. Na szczególną uwagę zasługuje to, że według Marka 4:13 Jezus powiedział:
„Czy nie rozumiecie tej przypowieści? Jak więc zrozumiecie wszystkie inne przypowieści?”
Oznacza to, że zrozumienie pierwszej przypowieści jest kluczem do zrozumienia wszystkich pozostałych przypowieści z tego rozdziału. Dlatego właśnie Jeszua szczegółowo wyjaśnił znaczenie tej pierwszej przypowieści.
Przypowieść ta przekazuje cztery główne prawdy. Po pierwsze, obecny wiek charakteryzuje się zasiewaniem ziarna Ewangelii. Wiek ten — wiek chrześcijaństwa— rozciąga się od momentu odrzucenia Jezusa w 12. rozdziale Ewangelii Mateusza aż do Jego przyjęcia w końcowych dniach Wielkiego Ucisku. Po drugie, wiek ten będzie się cechował glebą o różnym stopniu jej gotowości na ziarno, czyli różnym stanem ludzkich serc. Po trzecie, wiek ten będzie naznaczony opozycją ze strony świata, ciała i diabła. Po czwarte, wiek ten będzie charakteryzował się czterema różnymi reakcjami na Słowo Boże, które są ukazane w tej przypowieści.
1. Nasiona, które padły na drogę
Pierwszą grupę stanowią ci, których ziarno padło na drogę. Są to ludzie, którzy nigdy nie uwierzyli Ewangelii. Jest to reakcja niewiary.
2. Nasiona, które padły na miejsca skaliste
Drugą reakcję reprezentują ci, których ziarno padło na miejsca skaliste. Są to ludzie, którzy słyszą Ewangelię, wierzą jej, przyjmują ją i dostępują zbawienia. Jednak nigdy nie zapuszczają głębokich korzeni w Słowie Bożym, dlatego ich życie duchowe nie osiąga stabilności. Są to osoby, które są miotane tam i z powrotem każdym powiewem obcej nauki. Często kierują się przede wszystkim przeżyciami duchowymi, a ponieważ ich doświadczenia raz są intensywne, a innym razem słabną, również ich życie duchowe przeżywa ciągłe wzloty i upadki. Ponieważ nie są zakorzenieni w Słowie Bożym, nie osiągają trwałej stabilności w wierze. Choć są zbawieni, nie wydają owocu, jakiego Bóg oczekuje od wierzących.
3. Nasiona, które padły między ciernie
Trzecią reakcję reprezentują ci, których ziarno padło między ciernie. Oni również wierzą, jednak nie potrafią przezwyciężyć trosk tego świata. Świat zagłusza ich duchowe życie i nie pozwala im osiągnąć duchowej dojrzałości. W przeciwieństwie do tych, których nasiona padły na miejsca skaliste i którzy z powodu braku zakorzenienia w Słowie Bożym, nie są umocnieni w swojej wierze, ci, których ziarno padło między ciernie, mogą być mocni teologicznie i posiadać dużą znajomość Pisma Świętego. Nie muszą więc być miotani zmieniającymi się emocjami czy przeżyciami, jednak mimo tego, mają trudności z prowadzeniem konsekwentnego życia duchowego, ponieważ pochłaniają ich troski tego świata. Mogą to być troski o rodzinę, finansowe lub społeczne. W rezultacie również i oni nie osiągają duchowej stabilności i nie wydają owocu, jaki powinni wydawać.
4. Nasiona, które padły na dobrą ziemię
Czwartą reakcję na Słowo Boże reprezentują ci, których ziarno padło na dobrą ziemię. Są to ludzie, którzy uwierzyli i zakorzenili się w Słowie Bożym. Zwyciężają nad światowymi przeciwnościami i w rezultacie ich życie duchowe staje się owocne i wydaje plon.
B. Przypowieść o ziarnie, które rośnie samo z siebie
Druga przypowieść występuje wyłącznie w Ewangelii Marka 4:26–29 i przekazuje trzy główne prawdy. Po pierwsze, ziarno z pierwszej przypowieści, zasiane samo zaczyna w niepojęty sposób kiełkować i wzrastać. Jest to tajemnica narodzenia na nowo.
Jak to możliwe, że proste przesłanie Ewangelii, zawierające jedynie trzy zasadnicze prawdy — że Jeszua umarł za nasze grzechy, został pogrzebany i trzeciego dnia zmartwychwstał — może doprowadzić człowieka do nowego narodzenia? Jak może się zdarzyć, że tak proste przesłanie o wydarzeniach, które miały miejsce prawie dwa tysiące lat temu, przekazane osobie żyjącej dzisiaj, nagle całkowicie odmienia kierunek jej życia, przenosząc ją ze stanu duchowej śmierci do stanu duchowego odrodzenia? Na tym właśnie polega tajemnica.
Drugą prawdą tej przypowieści jest to, że ziarno wzrasta o własnej mocy. Posiada ono wewnętrzną moc i wewnętrzną energię, dzięki którym samo wydaje życie i rozwija się.
Trzecią prawdą jest to, że wzrost ziarna nie zależy od człowieka, który je zasiał. Zależy on wyłącznie od samego ziarna — a dokładniej od jego wewnętrznej mocy.
C. Przypowieść o kąkolu
Trzecia przypowieść znajduje się w Ewangelii Mateusza 13:24–30. Jezus wyjaśnia jej znaczenie w Mateusza 13:36–43. Przypowieść ta przekazuje cztery główne prawdy. Po pierwsze, prawdziwy zasiew będzie podstępnie kopiowany przez fałszywy zasiew. Kąkol, o którym tu mowa, to życica, roślina bardzo podobna do prawdziwej pszenicy. Istnieje żydowska legenda, według której nie jest to odrębna roślina, lecz ta sama pszenica w zdegenerowanej postaci. Przed potopem wszystkie nasiona miały być jednakowe, a dopiero w wyniku degeneracji po potopie z tego samego nasienia miał wyrosnąć kąkol. Ta dawna żydowska legenda próbowała wyjaśnić, dlaczego nasiona życicy i pszenicy w chwili zasiewu wyglądają tak samo. Po drugie, oba rodzaje zasiewu będą rozwijać się równolegle, jeden przy drugim. Po trzecie, sąd końca obecnego wieku oddzieli dobre ziarno, przeznaczone do Królestwa Mesjańskiego, od złego ziarna, które zostanie z niego wykluczone. Po czwarte, prawdziwy charakter każdego rodzaju zasiewu ostatecznie ujawni się przez jego owocność albo bezowocność.
W wersetach 36–43 Mesjasz tłumaczy znaczenie tej przypowieści, wyjaśniając kilka rzeczy. Siewcą jest sam Jeszua Mesjasz. „Rolą jest świat”, a „dobrym ziarnem są synowie Królestwa” — wierzący, którzy posiadają prawdę i będą rozproszeni po całym świecie, aby prawda mogła być głoszona wszystkim narodom. W tym miejscu łączą się treści pierwszej i trzeciej przypowieści. Nieprzyjacielem jest Szatan, a „kąkol to synowie Złego”, czyli niewierzący. Szatan również roześle swoich ludzi po całym świecie i często będą oni sprawiali wrażenie ludzi prawdziwie wierzących. „Żniwiarzami są aniołowie”. Podczas ostatecznego sądu oddzielą oni dobrych od złych. Pszenica wejdzie do Królestwa, natomiast kąkol zostanie wrzucony do piekła. Spichlerz symbolizuje zarówno Królestwo Mesjańskie, jak i Niebo.
D. Przypowieść o ziarnie gorczycy
Czwarta przypowieść znajduje się w Ewangelii Mateusza 13:31–32 i przekazuje dwie główne prawdy. Po pierwsze, Królestwo Tajemnicy będzie charakteryzowało się nienaturalnym, zewnętrznym wzrostem, aż osiągnie monstrualne rozmiary. Po drugie, ta monstrualna roślina stanie się miejscem schronienia dla ptaków.
Zasadniczo ziarno, z którego wyrasta ta ogromna, nienaturalnie rozrośnięte drzewo gorczycy, przedstawia chrześcijaństwo. Jego rozwój będzie nadzwyczajnie buny i będzie dotyczył przede wszystkim zewnętrznego rozrostu. Drzewo stanie się miejscem, w którym będą gnieździć się różnego rodzaju ptaki.
Jeszua powiedział, że zrozumienie pierwszej przypowieści jest kluczem do zrozumienia wszystkich pozostałych. W pierwszej przypowieści ptaki były narzędziami Szatana. Ptaki występujące w czwartej przypowieści również są „nieczystymi ptakami”, ponieważ także przedstawiają narzędzia Szatana. Ptaki te symbolizują różnego rodzaju pseudochrześcijańskie ruchy działające w obrębie chrześcijaństwa. Odnoszą się do rozmaitych sekt oraz innych wypaczonych ruchów religijnych funkcjonujących w ramach religii chrześcijańskiej.
Tak więc nastąpi nadnaturalny, zewnętrzny rozrost tego ziarna gorczycy, aż stanie się ono czymś monstrualnym i stanie się miejscem schronienia dla ptaków, czyli narzędzi Szatana — różnych fałszywych sekt i innych ruchów religijnych, które podszywają się pod nazwą powszechnie rozumianego Chrześcijaństwa, lecz nie należą do prawdziwej, biblijnej wiary.
E. Przypowieść o kwasie
Piąta przypowieść znajduje się w Ewangelii Mateusza 13:33 i przekazuje dwie główne prawdy. Po pierwsze, do planu Królestwa Tajemnicy wkradną się fałszywe systemy religijne. Po drugie, doprowadzi to do skażenia doktryny.
W tej przypowieści kobieta dodaje kwas do trzech miar mąki. W symbolice biblijnej kobieta często przedstawia fałszywy system religijny (Obj. 2:20; 17:1–8). Natomiast kwas, gdy jest używany symbolicznie, zawsze oznacza grzech, a szczególnie grzech fałszywej nauki. W rezultacie wszystkie trzy miary mąki zostają w pewnym stopniu przeniknięte kwasem. Chrześcijaństwo z czasem podzieli się na trzy główne gałęzie: Kościół rzymskokatolicki, Kościoły prawosławne oraz protestantyzm. Każda z tych trzech części będzie zawierała, w mniejszym lub większym stopniu, elementy fałszywej nauki. Oznacza to, że nastąpi wewnętrzne skażenie doktrynalne.
F. Przypowieść o ukrytym skarbie
Szósta przypowieść znajduje się w Ewangelii Mateusza 13:44. Zgodnie z Księgą Wyjścia 19:5 oraz Psalmem 135:4, skarb, gdy występuje jako symbol, oznacza Izrael. Przypowieść ta uczy, że z Izraela zostanie zbawiona Resztka. Oznacza to, że w okresie Królestwa Tajemnicy wielu Żydów przyjdzie do wiary w Jeszuę Mesjasza.
Przypowieść przekazuje dwie główne prawdy. Po pierwsze, Jeszua nabył ukryty skarb przez swoją śmierć na krzyżu. Po drugie, nie wszedł od razu w posiadanie samego skarbu, lecz nabył miejsce, w którym skarb się znajduje. Przez swoją śmierć Jezus odkupił świat, a Izrael jest skarbem ukrytym w świecie. Dlatego wielu Żydów spośród Izraela stanie się wierzącymi.
G. Przypowieść o perle
Siódma przypowieść znajduje się w Ewangelii Mateusza 13:45–46. Choć Biblia wyraźnie objawia, że skarb symbolizuje Izrael, nigdzie nie podaje wprost, co symbolizuje perła. Wiedząc jednak, że chrześcijaństwo obejmuje zarówno Żydów, jak i pogan, można założyć, że przypowieść o drogocennej perle stanowi „drugą stronę tej samej monety” co przypowieść o skarbie. Skoro skarb reprezentuje Żydów, naturalnym wydaje się, że perła reprezentuje pogan. Ponadto, perła powstaje w morzu, a morze, gdy występuje symbolicznie w Biblii, oznacza narody pogańskie.
Główną myślą siódmej przypowieści jest to, że również poganie poznają Jeszuę Mesjasza jako swojego Zbawiciela. Przypowieść zawiera trzy dodatkowe prawdy.
Po pierwsze, poganie należący do Kościoła stają się własnością Mesjasza dzięki odkupieniu.
Po drugie, poganie w Kościele są kształtowani stopniowo, podobnie jak powstaje perła. Perła tworzy się wtedy, gdy do wnętrza ostrygi dostanie się drobina piasku lub inne ciało obce. Ostryga zaczyna je pokrywać kolejnymi warstwami masy perłowej, aż stopniowo powstaje perła. Obraz ten ilustruje prawdę, że wspólnota pogan w Kościele jest tworzona stopniowo, przez kolejne dołączanie nowych wierzących.
Jednym z głównych celów okresu Kościoła jest wybranie „spośród pogan ludu dla swojego Imienia, aż wejdzie pełnia pogan”. Ta prawda znajduje odzwierciedlenie w tej przypowieści.
Po trzecie, poganie należący do Kościoła staną się ostatecznie własnością Mesjasza dopiero wtedy, gdy zostaną zabrani z miejsca, w którym obecnie się znajdują. Kościół zostanie zabrany z ziemi przez pochwycenie.
H. Przypowieść o sieci
Ósma przypowieść została zapisana w Ewangelii Mateusza 13:47–50 i przekazuje trzy główne prawdy. Po pierwsze, obecny wiek zakończy się sądem nad narodami pogańskimi. Morze jest w Biblii symbolem świata pogan (Dn. 7; Obj. 13; 17). Po drugie, sprawiedliwi wejdą do Królestwa Mesjańskiego. Po trzecie, niesprawiedliwi zostaną z niego wykluczeni. To, co Jezus przedstawił tutaj w formie przypowieści, wyjaśnił szczegółowo w Ewangelii Mateusza 25:31–46.
I. Przypowieść o gospodarzu
Dziewiąta i ostatnia przypowieść znajduje się w Ewangelii Mateusza 13:51–53 i przekazuje dwie główne prawdy. Po pierwsze, niektóre elementy tajemnicy Królestwa mają swoje źródło we wcześniejszych, już istniejących zapowiedzi Bożego planu Królestwa. Po drugie, inne elementy są całkowicie nowe i wcześniej nigdy nie występowały.
Zakończenie
Rozpatrywane razem, te dziewięć przypowieści o Królestwie tworzy spójny ciąg myślowy.
W pierwszej przypowieści, przez cały ten okres będzie trwał zasiew ziarna Ewangelii.
W drugiej przypowieści, zasiane ziarno będzie posiadało wewnętrzną moc, dzięki której wyda życie i wzrośnie.
W trzeciej przypowieści prawdziwy zasiew będzie podstępnie skopiowany przez fałszywy zasiew.
W czwartej przypowieści nastąpi jego nadzwyczajnie ogromny zewnętrzny rozrost.
W piątej przypowieści będzie on naznaczony wewnętrznym skażeniem doktrynalnym.
W szóstej przypowieści mimo to Pan pozyska dla siebie Resztkę spośród Izraela.
W siódmej przypowieści Bóg pozyska również lud spośród pogan. Zarówno Żydzi, jak i poganie — skarb i perła — utworzą razem Kościół.
W ósmej przypowieści obecny wiek zakończy się sądem nad poganami. Niesprawiedliwi zostaną wykluczeni z Królestwa Mesjańskiego, natomiast sprawiedliwi do niego wejdą.
W dziewiątej przypowieści ukazane jest, że niektóre elementy tego programu Królestwa pochodzą ze wcześniej objawionego Bożego planu Królestwa, natomiast inne są całkowicie nowe. ✡
Tł. Iwona Banasik
