By w pełni skorzystać z poniższych rozważań, korzystanie z księgi Słowa Bożego będzie nieodzowne. By w tym pomóc, pierwszych parę odnośników ma załączone linki; kliknij, a link otworzy Biblię internetową, z której później już sam będziesz mógł korzystać.
Materiał opracowany przez Dr. Arnolda G. Fruchtenbauma
Przestudiowaliśmy cztery rozdziały Dziejów Apostolskich, w których wydawałoby się, nastąpiło opóźnienie wylania Ducha Świętego i rozpatrzyliśmy przyczyny każdej z tych sytuacji. Księga Dziejów Apostolskich jest księgą opisującą zamianę dotychczasowo funkcjonującego systemu Litery Prawa na panujące teraz Prawo Łaski, a co za tym idzie, zmiana w funkcji i działaniu Ducha Świętego. Księga Dziejów Apostolskich podkreśla również apostolski autorytet Piotra i Pawła. Następstwem było wylanie Ducha i dar języków, które miało miejsce w trzech przypadkach: w rozdziałach 2, 10 i 19 i prawdopodobnie w rozdziale 8, choć nie jest to bezpośrednio wspomniane. Zauważyliśmy również, że tzw. „opóźnienie” w nadejściu daru języków nastąpiło tylko w przypadku szczególnych grup ludzi i ten dar nie był wtedy przekazany na ogół ludzi. Raczej dar języków w Dziejach Apostolskich został dany jako “otwierający bramy” dla każdej odrębnej grupy: Żydów, pogan, Samarytan i uczniów Jana Chrzciciela.
W Dziejach Apostolskich nie ma zapisu, w którym dar języków był powtórnie dany innym członkom tej samej grupy. Na przykład w Dziejach Apostolskich 2 dar języków był dla Żydów i nie ma o żadnej wzmianki o tym, żeby był powtórnie dany innym członkom tej samej grupy. To samo dotyczy chrztu Duchem wśród Samarytan, zapisanego w rozdziale ósmym. Nigdzie w dalszej części Dziejów Apostolskich nie czytamy o Samarytanach otrzymujących go w późniejszym okresie. W rozdziale 10 to poganie otrzymali dar Ducha i też nie ma już dalszych wzmianek o innych poganach otrzymujących ten dar. Dzieje Apostolskie 19 rozdział, uczniowie Jana otrzymali dar języków, i nie czytamy już dalej aby inni uczniowie Jana otrzymali ten dar. Biblia potwierdza, że każdy, kto uwierzy w Jezusa Chrystusa jest w tej samej chwili ochrzczony Duchem Świętym. Każdy Biblijny opis chrztu Duchem Świętym jest inicjacją i potwierdzeniem, że dana grupa wiernych jest włączona w Ciało Chrystusa i Bramy są dla nich otwarte i pozostają już otwarte dla wszystkich wiernych z tej grupy aż do dziś. Już w 19 rozdziale czytamy, że Apostoł Paweł spodziewał się, że wierni, z którymi się spotykał, byli ochrzczeni Duchem w momencie zawierzenia Chrystusowi. Dar języków był uwierzytelnieniem zaistniałego faktu przynależności całej grupy.
Niebezpieczeństwo wyprowadzania doktryny jedynie na podstawie przekazów historycznych.
Inną bardzo ważną kwestią, na którą należy zwrócić uwagę, jest to, że doktryna nie może być oparta na historycznych przekazach, ale powinna opierać się tylko na jasnym tematycznie przekazie Słowa Bożego. Błędne przekonanie, że ponieważ coś wydarzyło się w określony sposób w określonym momencie, to teraz musi zawsze dziać się w ten sam sposób, jest niebezpieczne i może prowadzić do ustanawiania błędnej teologii. Przykładem może być tutaj to, że niektórzy uważają, że chrzest Duchem Świętym jest zawsze potwierdzany darem języków, wobec powyższego tylko ci, którzy mówią językami, są ochrzczeni Duchem Świętym. Wynikiem tego są też przekonani, że wierzącego można poznać tylko po tym, że mówi językami. Tak właśnie powstają doktryny ustalane na podstawie historycznych wydarzeń, a nie na tematycznym przekazie Słowa Bożego. Jednakże, w 1 Koryntian 12 daje nam Paweł wyraźnie i bezpośrednio stwierdza, że przecież nie wszyscy mówią językami, ale wszyscy są ochrzczeni Duchem. Historyczne wydarzenia mogą być ilustracją doktryny, ale nie mogą być jej podstawą i źródłem. Jak niepoprawnym jest takie myślenie możemy zobaczyć na przykładzie zapisu historycznego z Księgo Wyjścia, kiedy to Mojżesz wyprowadzając Izraelitów z Egiptu, doprowadza ich do Morza Czerwonego, które otwiera się przed nimi, pozwalając im przejść na drugą stronę suchą nogą. Jest to zapis historyczny, ale błędnym byłoby ustalenie doktryny mówiącej, że teraz przed każdym izraelitą, który stanie u brzegu Morza Czerwonego, wody się rozstąpią i będzie on mógł bezpiecznie przejść na drugi brzeg, a każdy przed którym wody się nie rozstąpią, po prostu nie jest izraelitą. To było tylko historyczne wydarzenie, które ilustrowało Biblijną doktrynę o Bożej opiece nad Izraelem – Bóg ma Izrael pod swoją opieką i On sam wybawi i uratuje Izraela. Drugą doktryną, której ilustracją może być to wydarzenie z Księgi Wyjścia jest Wszechmoc i Niezawisłość Boga. Doktryna musi wywodzić się z jasnego przekazu tematycznie spójnych fragmentów Słowa Bożego.
Tak samo ma się z wydarzeniami historycznymi, opisanymi w Dziejach Apostolskich i doktryną chrztu Duchem Świętym. Na przykład w 1 Liście do Koryntian 12:13 czytamy, że każdy wierzący, bez wyjątku, został ochrzczony Duchem Świętym. 1Koryntian 12:28-30 stwierdza również, że nie wszyscy mówią językami. Jest więc oczywiste, że nauczanie, które mówi, że chrzest Duchem Świętym zawsze skutkuje mówieniem językami i że tylko niektórzy wierzący zostali ochrzczeni przez Ducha Świętego – jest błędne. Dzieje Apostolskie są księgą historyczną, która musi być wykorzystana do ilustrowania doktryny, a nie aby formułować doktrynę. Bo nawet w zapisie Dziejów Apostolskich, Duch Święty nie przyszedł w ten sam sposób na każdego. W 2 rozdziale Dziejów Apostolskich przyszedł bezpośrednio. W 8 rozdziale Dziejów Apostolskich przyszedł przez nałożenie rąk Piotra. W 10 rozdziale Dziejów Apostolskich przyszedł bezpośrednio zanim zostali ochrzczeni wodą. W 19 rozdziale Dziejów Apostolskich przyszedł dopiero po chrzcie wodnym i przez nałożenie rąk Pawła. Jako ilustrację doktryny weźmy na przykład: Mateusza 16:19, gdzie Piotr otrzymał klucze Królestwa i był odpowiedzialny za otwarcie drzwi Kościoła dla trzech grup ludzkości: Żydzi, poganie i Samarytanie. Księga Dziejów Apostolskich jest ilustracją tego doktrynalnego nauczania: w Dziejach Apostolskich 2 Piotr otworzył drzwi dla Żydów; w Dziejach Apostolskich 8, dla Samarytan; w Dziejach Apostolskich 10, dla pogan. Dlatego Piotr zawsze musiał być obecny, gdy wszystkie trzy grupy były włączane w Ciało Mesjasza. Te trzy wydarzenia ilustrują nauczanie doktrynalne z Ewangelii według Mateusza 16:19.
Podsumowanie Chrztu Duchem
Podsumowując nauki zawarte w Listach Apostołów dotyczące doktryny Chrztu Duchem Świętym:
- każdy człowiek, bez wyjątku, jest ochrzczony przez Ducha Świętego w chwili, gdy uwierzy.
- Rezultat działania Ducha Chrzest nie jest jakimś szczególnym darem, ale raczej przynależnością do Ciała Mesjasza, Kościoła.
- Ponieważ wszyscy wierzący są członkami Ciała Mesjasza, dlatego wszyscy wierzący zostali ochrzczeni przez Ducha Świętego. Jest to normą na cały Wiek Kościoła.
