Dr. Arnold Fruchtenbaum, Tłumaczyła i opracowała Iwona Banasik
WPROWADZENIE
Niniejsze mesjańskie studium biblijne przyjrzy się temu, w jaki sposób żydowski system zaślubin
odpowiada planowi, jaki Bóg ma dla Mesjasza jako Oblubieńca oraz Kościoła jako Oblubienicy
Mesjasza. Temat ten zostanie omówiony w sześciu głównych punktach.
1. Zawarcie Umowy Małżeńskiej
A. Żydowski zwyczaj zaślubin
Pierwszym etapem żydowskiego systemu zaślubin jest zawarcie umowy małżeńskiej. Na tym etapie ojciec pana młodego zawiera umowę z ojcem panny młodej i płaci ojcu panny młodej cenę za oblubienicę. Ten etap może mieć miejsce, gdy panna młoda i pan młody są jeszcze dziećmi; często bywało, że młodzi nie spotkali się aż dopiero w dniu ślubu. Tak właśnie było w przypadku moich własnych dziadków, którzy po raz pierwszy spotkali się w dniu swojego ślubu.
B. Znaczenie w stosunku do Oblubienicy Mesjasza
Zastosowanie do Oblubienicy Mesjasza jest takie, że Bóg Ojciec, Ojciec Oblubieńca, dokonał zawarcia umowy małżeńskiej, a następnie zapłacił cenę za Oblubienicę. Ceną za Oblubienicę była krew Jego Syna. Widzimy to w dwóch fragmentach Pisma. Pierwszym fragmentem jest List do Efezjan 5:25b:
„Chrystus również umiłował Kościół i wydał za niego samego siebie.”
Drugim fragmentem jest Ewangelia Jana 3:16a:
„Albowiem tak Bóg umiłował świat, że dał swego jednorodzonego Syna.”
Poprzez wydanie na śmierć i przelanie krwi swojego Syna, cena za Oblubienicę została
uiszczona, a tym samym umowa małżeństwa została przypieczętowana krwią.
2. Przygotowania
A. Żydowski zwyczaj zaślubin
Drugi etap żydowskiego systemu zaślubin znany jest jako „Przygotowanie”. Jest to okres
zaręczyn. Trwa co najmniej rok, ale może również trwać wiele lat, szczególnie jeśli ustalenie
małżeństwa nastąpiło, gdy panna młoda i pan młody byli jeszcze dziećmi. Jest to okres, w
którym panna młoda szkoli się i przygotowuje do przyjęcia roli żony. Jest to także czas, który ma
zaświadczyć o jej czystości. Z tego właśnie powodu zaręczyny zawsze trwały co najmniej rok.
Wymagane pełne dziewięć miesięcy, miało na celu upewnienie się, że w chwili zaręczyn panna
młoda była dziewicą. Jeśli urodziła dziecko przed upływem roku, wówczas było wiadomo, że
dopuściła się niemoralności.
Tak więc okres przygotowania, czyli okres zaręczyn, mógł trwać długo albo krótko. Mógł trwać
zaledwie rok, ale mógł też trwać wiele, wiele lat, ponieważ często zawarcie umowy małżeńskiej
miało miejsce, gdy panna młoda i pan młody byli jeszcze dziećmi.
B. Znaczenie w stosunku do Oblubienicy Mesjasza
Odniesienie okresu zaręczyn/przygotowania do Oblubienicy Mesjasza, czyli Kościoła, polega na
tym, że Oblubienica już teraz znajduje się w procesie doskonalenia dla Oblubieńca. Dwa
fragmenty odnoszą się do tego etapu. Pierwszym jest II List do Koryntian 11:2:
„Jestem bowiem o was zazdrosny Bożą zazdrością; poślubiłem was bowiem jednemu
mężowi, aby stawić was przed Chrystusem jako czystą dziewicę.”
Paweł stwierdza, że Kościół został zaślubiony lub zaręczony jednemu mężowi. Celem jest, aby
mógł zostać przedstawiony Mesjaszowi jako czysta dziewica. Kościół znajduje się obecnie w
okresie przygotowania, kiedy Oblubienica jest przygotowywana, aby stać się odpowiednią żoną
dla swojego męża. Kiedy nadejdzie ten dzień, zostanie przedstawiona Mesjaszowi jako czysta
dziewica.
Drugim fragmentem jest List do Efezjan 5:26–27:
„Aby go uświęcić, oczyściwszy obmyciem wodą przez Słowo, aby sam sobie przedstawić
Kościół pełen chwały, nie mający plamy ani zmarszczki, ani czegoś podobnego, lecz żeby
był święty i nienaganny.”
Według wersetu 26, Kościół przechodzi obecnie proces uświęcania. Słowo „uświęcenie”
oznacza „oddzielenie”. Kościół, zgodnie z II Listem do Koryntian 11:2, jest więc obecnie
oddzielany ze świata dla Mesjasza, aby ostatecznie zostać przedstawiony Mesjaszowi jako
czysta dziewica. Ponadto werset 26 wskazuje, że Kościół jest oczyszczany poprzez uświęcanie.
Środkiem uświęcenia jest obmycie wodą przez Słowo. Nie chodzi tutaj o chrzest wodny, lecz o wodę Słowa Bożego. W miarę jak Kościół coraz bardziej dostosowuje się do tego, czego naucza
Słowo Boże, coraz bardziej upodabnia się w obraz dziewicy, która ma być przedstawiona
Oblubieńcowi.
Następnie, werset 27 podaje cel procesu uświęcania opisanego w wersecie 26. Celem tego
procesu uświęcania jest przedstawienie Kościoła jako Kościoła pełnego chwały. Jest to po
prostu inny sposób wyrażenia tego, co Paweł powiedział w II Liście do Koryntian 11:2 —
zamiarem jest przedstawienie Chrystusowi Kościoła jako czystej dziewicy. Tutaj zostało to
wyrażone jako przedstawienie go jako Kościoła pełnego chwały.
W dalszej kolejności podane są cztery cechy Kościoła pełnego chwały. Po pierwsze, nie będzie miał żadnej plamy, co oznacza, że nie będzie w nim „żadnego zewnętrznego skalania”. Po drugie, nie będzie miał żadnej zmarszczki, co oznacza, że nie będzie w nim „żadnych oznak zestarzenia
się”. Po trzecie, będzie święty, co oznacza, że ostatecznie „osiągnie pełne uświęcenie”. Po
czwarte, będzie bez skazy, co oznacza, że nie będzie w nim „żadnego wewnętrznego skalania”.
Moment, w którym ostatecznie to się dokona i wypełni, to Sąd przed Tronem Mesjasza, gdzie
drewno, siano i słoma członków Kościoła zostaną spalone, a złoto, srebro i drogocenne
kamienie zostaną oczyszczone przez ogień tego sądu.
List do Efezjan 5:29 stwierdza:
„Nikt bowiem nigdy nie miał w nienawiści własnego ciała, lecz je żywi i pielęgnuje, jak i
Chrystus Kościół.”
Paweł objawia dwie fakty w tym wersecie. Po pierwsze, sposób, w jaki Kościół staje się
Kościołem pełnym chwały: Kościół jest żywiony; Kościół jest budowany i wzmacniany. Po
drugie, objawia, że Kościół jest pielęgnowany; otrzymuje troskę pełną ciepła i czułości.
